Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Μονοπάτι της Εκεχειρίας  
Ovi Bookshop - Free Ebook
worldwide creative inspiration
Ovi Language
Ovi on Facebook
Stop violence against women
Murray Hunter: Opportunity, Strategy and Entrepreneurship
Stop human trafficking
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
A Mika Moose Xmas (Greek): Chapter 9 A Mika Moose Xmas (Greek): Chapter 9
by Thanos K & Asa B
2006-12-20 08:24:01
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
Όταν λοιπόν όλες οι αγκαλιές και οι χαιρετούρες τελειώσανε και για δεύτερη φορά, ο Πόσι γύρισε προς τους δυο φίλους και είπε, «δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα από το να γυρνάς σπίτι μετά από ένα μεγάλο ταξίδι, ειδικά όταν όλη σου η οικογένεια έχει κάνει ακριβώς το ίδιο!» και με αυτές τις λέξεις ο Πόσι είδε ότι τα μάτια του Μάτι γεμίσανε με μελαγχολία. Τον πλησίασε και χαϊδεύοντας τη μουσούδα του είπε, «δεν υπάρχει κανένας λόγος να μελαγχολείς καλό μου Μους. Όλα θα πάνε μια χαρά, περίμενε και ...θα δεις! Τώρα όμως είμαι σίγουρος ότι εσείς οι δυο χρειάζεστε λίγο φαγητό.» κανένας δεν το παρατήρησε αλλά ο Μάττι σαν να έκανε τα βήματα κάποιου πολύ δικού του χορού!!!

Ο Πόσι τους οδήγησε διασχίζοντας την μικρή πλατεΐτσα στη πόρτα που τόση ώρα πριν έβλεπε ο Μίκα και όσο πλησιάζανε τόσο περισσότερο ο μίκα μαγευόταν από τα σκαλισμένα σχέδια πάνω στο ξύλο. Μικρά ζωάκια, ξωτικά, δέντρα φουντωτά και διάφορα άλλα πράγματα που δεν θυμίζαν τίποτα στον Μίκα ήταν όλα εκεί. Η καρδιά του νεαρού Μους άρχισε να χτυπάει πιο γρήγορα καθώς ο Πόσι γύριζε το κλειδί της πόρτας, τι να κρυβόταν από πίσω; Κι αν ήταν το κοπάδι του;

Το δωμάτιο που μόλις μπήκανε ήταν απλά ...τεράστιο προς όποια κατεύθυνση και αν κοίταζες, δεξιά αριστερά, πάνω, κάτω. Αν ο Μάττι ήταν ...αρκετά γενναίος θα είχε πετάξει προς τα πάνω και θα είχε κάνει ώρες για να φτάσει ταβάνι αλλά ακόμη κι έτσι με τίποτα δεν μπορούσες να το καταλάβεις αν το κοίταζες απ’ έξω που φαινόταν σαν ένα κανονικό σπίτι με μια μεγάλη ξύλινη σκαλιστή πόρτα. Περίεργο, σκέφτηκε ο Μίκα! Και ένα τεράστιο δωμάτιο σαν κι αυτό χρειαζόταν και ένα τεράστιο τραπέζι τόσο τεράστιο που να χωράει εκατοντάδες μους και χιλιάδες μικρές καρακάξες!

Ο Μάττι φτεροκοπούσε τριγύρω προσπαθώντας να δει που ήταν η τροφή που του μύριζε αλλά δεν μπορούσε να δει τίποτα. Το τραπέζι είχε πιάτα και κούπες, πιατέλες και δίσκους, αλλά όλα ήταν άδεια! «και που είναι το φαγητό; Νόμιζα ότι κάποιος είπε κάτι για φαγητό!» έκραξε το μικρόσωμο πουλί πετώντας πάνω κάτω πάνω από το μεγαλύτερο τραπέζι που είχε δει στη ζωή του.

«Ηρέμισε Μάττι! Πρέπει να πεις ένα ξόρκι πριν έρθει και το φαγητό. Είναι μια πολύ παλιά παράδοση σε αυτό το σπίτι! Λοιπόν κλείσε τα μάτια σου, κι εσύ Μίκα και επαναλάβετε μετά από μένα με πολύ προσοχή: στρώσε τραπέζι για τις γεύσεις μου αλλά κράτησε το μακριά από την κοιλιά μου!» και με το που τελείωσαν και την τελευταία λέξη, ο Μάττι άνοιξε σιγά-σιγά το ένα μάτι πολύ προσεκτικά και έριξε μια ματιά στο τραπέζι. Από την έκπληξη και τα δυο του μάτια άνοιξαν όσο μπορούσαν γιατί τώρα μπροστά του ήταν ένα τραπέζι γεμάτο με όλες τις αγαπημένες του λιχουδιές και ποτά.

Πάνω στο τραπέζι ήταν τα αγαπημένα φαγητά του καθενός ...εκτός από τον ... Μίκα, «δεν μου φαίνεται τα πράγματα να πηγαίνουν καλά ακόμη και σε μένα σήμερα, αλλά γιατί μου κάνει έκπληξη... φαντάζομαι...» και κοίταξε τον Πόσι που με μια κίνηση του χεριού του έδειξε μπροστά του στο πάτωμα μια πέτρα που σαν από μαγεία μεταμορφώθηκε σε μπουφέ με όλα τα αγαπημένα φαγητά κάθε μους συν ένα δεμάτι χόρτα από αυτά που αρέσουν μόνο στους μους και που λιώνουν μόλις τα βάζεις στο στόμα. Ευτυχώς το μενού δεν συμπεριελάμβανε πορτοκαλί φύλλα και ...ρεψίματα!

«Μίκα, κοίτα! Κοίτα!» η μικρή καρακάξα έδειχνε τα πάντα γύρω της με τα φτερά γεμάτα από κρέμα και σιρόπια, «είμαι στον παράδεισο, πω, πω πόσο αγαπώ τα ξωτικά! Αγαπώ κι εσένα Μίκα! Αγαπώ τους πάντες!» και την συνέχεια δεν μπορούσε να την ακούσει κανένας μια και το κεφάλι του Μίττα χώθηκε σε ένα τεράστιο κέικ σοκολάτας. «Εμπρός κύριε Μους, δεν θα ...ακολουθήσεις το παράδειγμα του φίλου σου;» είπε ο κύριος Ούνο που παρακολουθούσε χαμογελαστός, «μόνο μην δείξεις τους ίδιους ...τρόπους!!!»

Με το που τέλειωσαν όλοι το καταπληκτικό γεύμα τους και αφού το μυαλό τους είχε ξεκουραστεί από το μακρύ και παγωμένο ταξίδι, ένα μεγαλύτερο ξωτικό εμφανίσθηκε να μπαίνει από μια μικρότερη πόρτα. Κρατούσε και με τα δυο του χέρια ένα βαρύ πίνακα με ένα σωρό χαρτιά κολλημένα πάνω του και ο σκούφος του είχε μια χρυσή κορδέλα, «Λοιπόν, για να δούμε, εσείς πρέπει να είσαστε ο κύριος Μίκα Μους. Εγώ είμαι ο Στέενι, το πρωτο ξωτικό εδώ μέσα και χαίρομαι πολύ που συναντάω έναν τόσο γνωστό ταξιδευτή. Ο κύριος Πόσι μου είπε τα πάντα για σένα, τον ...χμμμ γεμάτο κρέμα φίλο σου και τις περιπέτειες σας!» Ο κακόμοιρος ο Μίκα δεν ήταν συνηθισμένος σε τέτοιου είδους προσοχή, πάντα ήσυχος και σιωπηλός, ποτέ το κέντρο της παρέας και τώρα ξαφνικά είχε γίνει το κέντρο του ενδιαφέροντος. Άσε που λόγω μεγέθους ...ήταν δύσκολο να εξαφανιστεί στο βάθος, «Εμμμ, σας ευχαριστώ πολύ κύριε Στέενι, το φαγητό ήταν καταπληκτικό και η φιλοξενία σας πάρα πάνω από γενναιόδωρη και .... και ο κύριος Πόσι μου είπε εεεεε, ότι ίσως θα μπορούσατε να με βοηθήσετε να βρω...»

Αλλά πάνω που ο Μίκα ήταν έτοιμος να συνεχίσει ένα άλλο μικρότερο ξωτικό πλησίασε τρέχοντας και ψιθύρισε κάτι πολύ σίγουρα πολύ σοβαρό στο αυτί του κυρίου Σέενι, «Λυπάμαι πολύ κύριε Μους αλλά όπως είμαι σίγουρος ότι γνωρίζετε πολύ καλά αυτή είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος για όλους μας και ένας ‘πρώτος’ χρειάζεται συνέχεια παντού.» και χωρίς άλλη λέξη γύρισε και εξαφανίστηκε πίσω από την ίδια πόρτα που είχε πριν από λίγο εμφανιστεί.

Ο Γιόχαν ήταν έτοιμος να ανάψει την μικρή του ξύλινη πίπα με τον μυρωδάτο καπνό του όταν γύρισε και είπε στον Μίκα, «αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό ξωτικό!» Ο Γιόχαν κοίταξε ανάβοντας την πίπα του γύρω κάνοντας σίγουρο ότι όλοι μπορούσαν να τον ακούσουν και συνέχισε, «Πρέπει να οργανώσει και να θυμάται πάρα πολλά πράγματα ξέχωρα ότι πρέπει να προσέξει και την παραμικρή λεπτομέρεια γιατί η χαρά του κάθε παιδιού εξαρτάται από αυτό! Αλλά αυτό θα σας το εξηγήσει καλύτερα ο Πόσι εγώ είμαι απλά ένας νάνος, αλλά αλήθεια που πήγε ο Πόσι; Εδώ ήταν;»

Τότε όλοι κοιτάξανε γύρω τους αλλά ο κύριος Πόσι ...είχε φύγει. «Μάττι, που είναι ο Πόσι; Καθόταν δίπλα σου τόση ώρα,» ρώτησε ο Γιόχαν. Ο Μάττι κοίταξε πάνω από ένα βουναλάκι ψίχουλα, «Ποιος; Τι; Που; Ήρθε η ώρα να φάμε ξανά;» και βέβαια όλοι αναστενάξανε με την απάντηση του πουλιού. Ο Μίκα περπάτησε προς την μεγάλη σκαλωτή πόρτα που ήταν μισό-ανοιχτή και κοίταξε έξω προσπαθώντας να εντοπίσει το χαρακτηριστικό λευκό φτερό, αλλά το μόνο που είδε ήταν καμιά δωδεκαριά ξωτικά που φαινόντουσαν πολύ απασχολημένα, να κουβαλάνε κάτι τεράστια κουτιά, να δίνουν οδηγίες να τρέχουν και γενικά πολύ απασχολημένα.

Ο Μίκα ένιωσε ότι θα μπορούσε ν παρακολουθεί αυτό το ...οργανωμένο χάος για ώρες αλλά η προσοχή του ξαναγύρισε σε μια άλλη πόρτα που άνοιγε αυτή τη στιγμή προς τη μεγάλη σάλα. Για την ακρίβεια όλοι συμπεριλαμβανομένου και του Μάττι είχαν σταματήσει ότι και να κάνανε και είχαν γυρίσει προς την πόρτα που εκείνη τη στιγμή ένας μεγαλόσωμος άντρας ολόκληρος ντυμένος στα κόκκινα εμφανίστηκε και στην απόλυτη σιωπή του δωμάτιου ακούστηκε ένα δυνατό γέλιο ... «Χο, χο, χο!!!»


Read the other chapters

<--Previous 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Next-->
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi