Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Oxterweb  
Ovi Bookshop - Free Ebook
Join Ovi in Facebook
Ovi Language
Books by Avgi Meleti
WordsPlease - Inspiring the young to learn
Murray Hunter: Opportunity, Strategy and Entrepreneurship
Stop human trafficking
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
A Mika Moose Xmas (Greek): Chapter 8 A Mika Moose Xmas (Greek): Chapter 8
by Thanos K & Asa B
2006-12-18 10:04:17
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
Τα πάντα τους φάνηκαν διαφορετικά με το βγήκαν από την σπηλιά. Η χιονοθύελλα είχε αφήσει παντού τα χνάρια της βάζοντας χιόνι πάνω στο χιόνι και όλο αυτό ήταν φορτωμένο με ακόμη περισσότερο χιόνι. Όλα ήταν κατάλευκα κάτι που δυσκόλευε τον Μίκα στην αρχή στο να ξεχωρίσει τι συνέβαινε γύρω του μετά από το σκοτάδι της σπηλιάς. Ο αέρας ήταν φρέσκος και καθαρός και έκανε την μύτη του να τον γαργαλάει καθώς η ανάσα του έκανε μικρά συννεφάκια γύρω από τη μουσούδα του.

«Ααα!» έκραξε ο Μάτι που στο μεταξύ είχε ξανάβρει τον συνηθισμένο παραπονιάρικο εαυτό με το βγήκαν από τη σπηλιά, «βοήθεια, μου επιτίθεται η ...αναπνοή του Μίκα ... βοήθεια!» και λέγοντας αυτά άρχισε να χτυπά τα φτερά του, «άντε Μίκα, ας ξεκινήσουμε γιατί αλλιώς η μυρωδιά της αναπνοής σου θα κολλήσει στα φτερά μου» και ο Μίκα ήταν έτοιμος να αρχίσει να λέει κάτι όταν ...τελείως κατά λάθος ...ρεύτηκε! «προχώρα Μίκα... δεν αντέχω άλλο τους ...τρόπους σου!»

Τα μάγουλα του Πόσι είχαν κοκκινίσει από το γέλιο και μετά από λίγο και αφού ηρέμισε από το τρανταχτό γέλιο είπε, «Δικό μου το λάθος φίλε μου Μίκα, Συγνώμη έπρεπε να σε είχα προειδοποιήσει αλλά αυτό το φύλλο που σου έδωσα έχει αυτή την ...παράξενη ιδιότητα και μη στεναχωριέσαι, συμβαίνει στον καθένα!» συμπλήρωσε κοιτάζοντας τον Μάτι. Ο Μίκα βέβαια ήταν πολύ πολύ ντροπιασμένος για να πει οτιδήποτε και ο Μάττι σχεδόν αδιαφορώντας για ότι είχε πει ο Πόσι συνέχισε να γελάει με τον φίλο του, «Χα, χα, Ο κύριος ρεύομαι! Αυτό ήταν το ...πιο βρομερό σου ρέψιμο από τότε που σε γνώρισα! Ο κύριος ρεύομαι Μους!!!! Χα, χα ...μπρουουου!!!» ο Μάττι είχε ξεχάσει ότι είχε και αυτός φάει ένα από τα πορτοκαλί φύλλα του κυρίου Πόσι και έτσι ... εν ξαναμίλησε για πολύ ώρα!

Το ταξίδι συνεχίστηκε αλλά αυτή τη φορά φαινόταν πολύ εύκολο ειδικά έχοντας τον Πόσι να οδηγεί και φυσικά να ξέρει το δρόμο. Το ξωτικό φαινόταν να ξέρει καλά που έπρεπε να σταματήσουν γιατί το έδαφος δεν ήταν πολύ σταθερό κάτω από το παχύ χιόνι η πως να αποφύγει μια δυσκολία ακόμη και να κόβει δρόμο ώστε να πηγαίνουν όλοι άνετα και γρήγορα. Αυτό βέβαια που έκανε εντύπωση στον Μίκα ήταν ότι αν και η χιονοθύελλα είχε μόλις σταματήσει φαινόντουσαν πολλά αχνάρια στο χιόνι. Και για την ακρίβεια υπήρχαν ίχνη από ότι μπορούσες να φανταστείς, ξωτικά και νάνους μέχρι και αυτό προς μεγάλη του έκπληξη κάτι ίχνη από τάρανδους ή .... από μους!!! Ξαφνικά ένιωσε την ελπίδα να γεμίζει την καρδιά του.

Η απαλός ήχος από καμπάνες ακουγόταν κάπου μακριά και σιγά-σιγά τα πάντα γύρω τους είχαν αρχίσει να αλλάζουν. Κάπου στον ορίζοντα ο Μίκα μπορούσε να διακρίνει κάτι φώτα να λάμπουν που θα μπορούν να είναι αστέρια που είχαν πέσει στο λευκό χιόνι και βγάζανε ένα πανέμορφο φως. «Εκεί πηγαίνουμε;» ρώτησε ο Μάττι τον Μίκα, «Μακάρι, γιατί φαίνεται τόσο ...όμορφα και είμαι σίγουρος ότι θα έχουν ζεστά κρεβάτια ακόμη και για μικρές καρακάξες.» Ο Πόσι αντάλλαξε ένα χαμόγελο με τον Γιόχαν που ακολουθούσε και είπε, «είναι το μέρος που όλα τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα και ...» αλλά ότι και να ήταν αυτό που ήθελε να πει πνίγηκε μέσα στο κασκόλ που σκέπαζε το στόμα του.

Ο Μάττι τώρα πια στεκόταν όρθιος πάνω στο κεφάλι του Μίκα και μερικές φορές σαν να πέταγε και λίγο πιο ψηλά προσπαθώντας να διακρίνει καλύτερα, «ακόμα δεν βλέπω καθαρά! Πόσο ακόμη κύριε Πόσι;» το ξωτικό έγνεψε στον Μάττι και μετά σαν να του έδειξε κάτι. Και σαν κάτι το μαγικό όλοι οι χιονο-λόφοι γύρω τους φανήκαν σαν να κινούνται, ήταν σαν απαλά κύματα στη θάλασσα και ο αέρας γέμισε με τη γλυκιά μυρωδιά της κανέλας. Ο ήχος από τις καμπάνες και κάτι σαν τραγούδια που τόση ώρα φαινόταν να έρχεται από μακριά τώρα ...ήταν παντού γύρω τους!

mika07_400_01«Καλώς ήλθατε, καλώς ήλθατε! Σας περιμέναμε, η ζεστή σοκολάτα είναι αχνιστή και έτοιμη και σοκολατο-μπισκότα έχουν σερβιριστεί για σας!» μια βαθιά φωνή είπε, «φυσικά ειδικά γλυκά είναι σερβιρισμένα και για του τετράποδους φίλους μας καθώς και για του φτερωτούς επισκέπτες!» Η φωνή ανήκε σε έναν πανύψηλο ...χιονάνθρωπο που είχε εμφανιστεί από το ...πουθενά ή μάλλον από το χιόνι ακριβώς μπροστά του και είχε κάνει τον Μίκα και τον Μάττι να αναπηδήσουν. Φορούσε καφέ πάνινο καπέλο, είχε δυο κατάμαυρες ολοστρόγγυλες πέτρες για μάτια, ένα κυρτό κατακόκκινο καρότο για μύτη, ένα πολύ μακρύ κόκκινο κασκόλ που έφτανε μέχρι το χώμα και μια ξύλινη σκούπα στο δεξί του χέρι.

«Ελάτε, ελάτε γρήγορα από δω!» Ο Μίκα δεν μπορούσε ακόμη να πάρει τα μάτια του από τον χαμογελαστό χιονάνθρωπο. Δεν είχε ποτέ στη ζωή του ξαναδεί χιονάνθρωπο να μιλάει και ήταν τόσα πολλά αυτά που ήθελε να τον ρωτήσει, είχε πιο πολλές ερωτήσεις από όσες έκανε ο Μάττι σε όλο το ταξίδι. Αλλά ένας έξαλλος Μάττι που χοροπηδούσε ενθουσιασμένος στο κεφάλι τον επανέφερε στη πραγματικότητα και γυρνώντας το κεφάλι του μπροστά του είδε τον Γιόχαν και τον Πόσι να έχουν μπει σε ένα κύκλο από νάνους και ξωτικά, άντρες και γυναίκες και να χαιρετάνε τον καθένα δίνοντας τα χέρια τους. Ποτέ μέχρι τώρα ο Μίκα δεν είχε ακούσει τόσα πολλά γέλια και τόση χαρά σε ένα μέρος.

Μικρά-μικρά ξύλινα σπιτάκια σχηματίζανε ένα μικρό χωριό γύρω από μια πλατεία και όλα ήταν διακοσμημένα με πολύχρωμα φωτάκια που συνέχεια αναβοσβήναν! Παντού γύρω σου μπορούσες να δεις μικρά ξωτικά και νάνους να κουβαλάνε μεγάλα και πολύχρωμα κουτιά, να τρώνε μπισκότα, να χοροπηδάνε, να τραγουδάνε και να χαμογελάνε και όλοι να μοιάζουν να περνάνε καταπληκτικά. Ο αέρας είχε μια γλυκιά μυρωδιά από φρεσκοψημένα μπισκότα, και κάποιος τους έδωσε μεγάλες κούπες με αχνιστή σοκολάτα, ο Μάττι έτρεμε από την συγκίνηση, «τσίμπησε με Μίκα! Τσίμπησε με, μήπως ονειρεύομαι;»

Ο Μάττι είχε πάθει υστερία με τα όσα έβλεπε, χτυπώντας τα φτερά του και το κάθε τι που έβλεπε με το ράμφος του για να σιγουρευτεί ότι τα πάντα ήταν αληθινά και οχι της φαντασίας του. «και κοίτα... οχι κοίτα .... κοίτα όλους αυτούς ... και εγώ φαίνομαι τόσο ... ωχ, χρειάζομαι έναν καθρέφτη!» Ο Μίκα δεν μπορούσε να ακούσει τα παράπονα του φτερωτού του φίλου που χοροπηδούσε παντού γύρω του γιατί μια πανέμορφη σκαλιστή πόρτα μπροστά τους είχε τραβήξει την προσοχή του. Δεν έμοιαζε με τίποτα σε καμιά από τις άλλες πόρτες και το ένστικτο του, του έλεγε ότι όλη αυτή η μαγεία γύρω του ξεκινούσε από κει!


Read the other chapters

<--Previous 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Next-->
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi