Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Poverty - Homeless  
Ovi Bookshop - Free Ebook
Join Ovi in Facebook
Ovi Language
Murray Hunter: Essential Oils: Art, Agriculture, Science, Industry and Entrepreneurship
The Breast Cancer Site
Tony Zuvela - Cartoons, Illustrations
International Red Cross and Red Crescent Movement
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
A Frosty Chill (Greek): Chapter 5 A Frosty Chill (Greek): Chapter 5
by Thanos K & Asa B
2007-12-16 09:46:43
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
“Χα! Ανησυχούσαμε τόση ώρα για ένα στρατό γκόμπλινς ενώ ήταν ένα μους που έκανε βόλτες μέσα στο δάσος! Αυτή τη στιγμή αισθάνομαι τόσο χαζός που φοβήθηκα τόσο πολύ. Δεν πάμε τώρα πίσω να πούμε σε όλους τα ευχάριστα νέα; Χάρι; Χάρι με άκουσες τι είπα; δεν γυρνάμε σπίτι να τους πούμε ότι δεν υπάρχει κανένας φόβος;” Ο Χάρι δεν απάντησε, απλά στεκόταν εκεί ακίνητος και σκεφτικός, ήταν σαν το μυαλό του να ήταν κάπου αλλού, κάπου πολύ μακριά. “ΧΑΡΙ, ΞΥΠΝΑ!” φώναξε ο Χένρι κάτι που έκανε τον μεγαλύτερο χιονάνθρωπο να αναπηδήσει τρομαγμένος. “Σταμάτα αμέσως Χένρι. Το ότι βρήκαμε τα αχνάρια ενός μους δεν σημαίνει ότι αποκλείεται να υπάρχουν και γκόμπλιν εδώ γύρω! Άσε που το μους μπορεί και να μην είναι μόνο του αλλά μαζί με άλλα μους, φίλους του... πολλούς φίλους!”

snow05_400Την ίδια στιγμή ένα απαλό αεράκι άρχισε να φυσάει μέσα στο δάσος κάνοντας τα κλωνάρια από τα δέντρα να κουνηθούν και τις σκιές γύρω τους να πάρουν ζωή. Ο Χένρι ένιωσε το δάσος να παίρνει ζωή γύρω τους και δεκάδες μικρά ματάκια να τους παρατηρούν από παντού μέσα από το σκοτάδι, “Ε, Χάρι δεν νομίζεις ότι θα ήταν καλύτερα να γυρίσουμε πίσω και να πούμε στον κύριο Σέεμι τα καλά και τα ...κακά νέα τώρα; έχω αρχίσει να αισθάνομαι παράξενα μέσα σε αυτό το δάσος, εσύ δεν έχεις το ίδιο συναίσθημα; ότι κάτι συμβαίνει;” Ο Χάρι άπλωσε το χέρι πάνω στον ώμο του Χένρι για να τον ηρεμήσει και με ένα χαμόγελο του είπε, “Όλα είναι μέσα στο μυαλό σου Χένρι, αν νομίζεις ότι θα φοβηθείς τότε ...φοβάσαι. Σκέψου κάτι άλλο, κάτι ευχάριστο, να πες μου για την ημέρα που γεννήθηκες!”

Ο νεαρός χιονάνθρωπος πάντα έτοιμος να εξιστορήσει την πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής του έφερε πίσω στο χρόνο το μυαλό του σε εκείνη τη μέρα στη παιδική χαρά, “αισθάνομαι σαν να είναι πολύ καιρός που έχει περάσει από τότε Χάρι, αλλά υπάρχουν και κάποιες στιγμές που νιώθω σαν να ήταν μόλις χτες. Θυμάμαι... ήμουν τόσο όμορφος Χάρι, τόσο ψηλός και τόσο ...στρογγυλός αλλά όχι ακριβώς στρογγυλός. Τα αγόρια ήταν τόσο προσεκτικά, βρήκαν τις πιο γυαλιστερές μαύρες πέτρες για μάτια και το πιο πορτοκαλί καρότο που υπήρχε για μύτη, και το καπέλο, το καπέλο ήταν το πιο πολύχρωμο καπέλο που μπορούσαν να βρουν στο κουτί με τα μεταχειρισμένα! Αυτό πρέπει να το παραδεχτής κι εσύ, το καπέλο μου είναι το πιο ωραίο καπέλο που έχεις δει στη ζωή σου!” και με αυτό και οι δυο χιονάνθρωποι γέλασαν. “Ήταν μια καταπληκτική μέρα Χάρι ...ε! Κοιτά να δεις που αισθάνομαι πολύ καλύτερα, και ούτε φοβάμαι ούτε τίποτα!” είπε ο Χένρι!

Καθώς ο Χένρι θυμόταν την μέρα της γέννησης του οι δυο χιονάνθρωποι είχαν αρχίσει να παίρνουν σιγά-σιγά τον δρόμο της επιστροφή για το εργαστήρι του Άι Βασίλη για να πουν τα νεότερα, “Χάρι, γιατί τα γκόμπλινς μισούν τόσο πολύ τον Άι Βασίλη και τα ξωτικά;” ρώτησε χαμηλόφωνα ο Χένρι. Ο Χάρι σταμάτησε τα περπατά και γύρισε προς τον Χένρι, “κανένας δεν είναι σίγουρος Χένρι αλλά φαίνεται ότι τα γκόμπλινς δεν μισούν μόνο τον Άι Βασίλη και τα ξωτικά αλλά κάθε τι που είναι όμορφο και καλό και ειδικά ότι έχει να κάνει με τα Χριστούγεννα. Μισούν τη σοκολάτα και τα δώρα, μισούν τα τραγούδια, τις αγκαλιές, τα αστεία και ότι κάνει τους ανθρώπους να χαμογελούν!”

“Χάρι είπες ότι τα γκόμπλινς δεν θα μας επιτεθούν και ότι οι χιονάνθρωποι δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από αυτά τα μικρά τέρατα, γιατί το είπες αυτό;” ρώτησε πάλι ο Χένρι. “Η πιο απλή απάντηση, Χάρι μου, η αγάπη. Εμείς ήμαστε φτιαγμένοι μόνο από αγάπη και τα γκόμπλινς φοβούνται τόση αγάπη μαζεμένη. Και ας μην ξεχνάμε βεβαία ότι ήμαστε και πολύ δυνατοί και τέλος όλοι ξέρουν ότι τα γκόμπλινς μισούν τα ...καρότα!” Ο Χένρι άρχισε να γελάει με την τελευταία παρατήρηση του Χάρι, τόσο δυνατά που το πόνεσε η κοιλιά του και έπρεπε να κάτσει κάτω για να συνέλθει, “και πάντα αναρωτιόμουνα γιατί οι χιονάνθρωποι έχουν πάντα ένα καρότο στη μύτη, θα μπορούσε να είναι μια πατάτα, ή ένα πορτοκάλι, αλλά οοοχι! Εμείς έχουμε καρότο...” και συνέχισε να γελάει. Ο Χάρι όμως τώρα τον κοίταζε σοβαρά, “Μα καλέ μου Χένρι για τα πάντα υπάρχει ένας λόγος, δεν το ήξερες; δεν το ήξερες ότι χάρις στο καρότο μπορούμε και βλέπουμε στο σκοτάδι; τα καρότα το κάνουν αυτό, ξέρεις!”

Ο δρόμος της επιστροφής ήταν μακρύς και ακόμα δεν είχαν φανεί καν τα φώτα από το εργαστήρι του Άι Βασίλη. Παχύ χιόνι είχε αρχίσει πάλι να πέφτει κάνοντας ακόμα και τους δυο χιονάνθρωπους να δυσκολεύονται στο να προχωρήσουν γρήγορα, ο Χάρι με τον Χένρι συνέχιζαν υπομονετικά να περπατάνε, αργά αλλά σταθερά κάνοντας αστεία και διηγούμενοι ιστορίες ο ένας στον άλλο για να απασχολούνται ενώ στο τέλος άρχισαν να λένε τι επιθυμούσαν να τους φέρει ο Άι Βασίλης για τα Χριστούγεννα και πόσα μπισκότα θα μπορούσε να φάει ο καθένας τους την κάθε φορά. Ο Χένρι περπατούσε αργά διασκεδάζοντας όσο μπορούσε τη στιγμή κεφιού μετά από τόσο φόβο και αγωνία που είχαν περάσει αλλά ο Χάρι βιαζόταν να πάει στα ξωτικά τα νέα. Κάποια στιγμή και ενώ σκαρφάλωναν σε ένα μικρο λόφο ο Χένρι ρώτησε, “τελικά τι έγινε το βράδυ που επιτέθηκαν τα γκόμπλινς;”


Read the other chapters

<--Previous 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next-->
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi