Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Μονοπάτι της Εκεχειρίας  
Ovi Bookshop - Free Ebook
worldwide creative inspiration
Ovi Language
Murray Hunter: Essential Oils: Art, Agriculture, Science, Industry and Entrepreneurship
The Breast Cancer Site
Murray Hunter: Opportunity, Strategy and Entrepreneurship
International Red Cross and Red Crescent Movement
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
Matti & Mika: Spring Meltdown. Chapter 6 (Greek) Matti & Mika: Spring Meltdown. Chapter 6 (Greek)
by Thanos Kalamidas
2007-03-07 10:25:24
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Στην αρχή όλα φαινόντουσαν τόσο εύκολα. Ο Μάττι ξεκίνησε το ταξίδι του πετώντας σε αρκετή απόσταση από το έδαφος, έτσι μπορούσε αφ’ ενός να δει μακριά στον ορίζοντα αφ’ ετέρου μπορούσε να χρησιμοποιεί τα ρεύματα του αέρα για να πετάει πιο άνετα. Από την άλλη στο έδαφος δεν υπήρχε τίποτα που να του αποσπάει την προσοχή εκτός από μερικούς χιονισμένους λόφους και που και που μερικές συστάδες από δεντρά. Μια δυο φορές είδε και μερικές λίμνες αλλά ήταν πολύ νωρίς για να σταματήσει και έτσι απλά συνέχισε το ταξίδι του προς το νότια.

O Μάττι μπορούσε να δει μερικά γκρίζα σύννεφα να μαζεύονται στα δυτικά αλλά μπροστά του υπήρχε μόνο καθαρός γαλάζιος ουρανός. Κάποια στιγμή νόμισε ότι είδε από μακριά άλλο ένα μαύρο πουλί να πετάει λίγο πιο χαμηλά από τον ίδιο αλλά με χαμόγελο κατάλαβε ότι ήταν σκιά του. Παράδοξα αν και ο ουρανός φαινόταν πεντακάθαρος η θερμοκρασία είχε αρχίσει να πέφτει και ο Μάττι άρχισε να πετάει πιο χαμηλά σε μια προσπάθεια να βρει ζεστότερο αέρα. Σιγουρεύτηκε ότι ο σκούφος του ήταν καλά στερεωμένος στο κεφάλι του και συνέχισε να πετάει προς τα νότια.

Την ίδια ακριβώς στιγμή ο Μίκα αποχαιρετούσε το μικρό ξωτικό του δάσους και ετοιμαζόταν για να αναχωρήσει προς τις λίμνες στα νότια που ο Μάττι είχε παρατηρήσει κατά την πτήση του. Το χιόνι φαινόταν λίγο πιο ...βαρύ αυτό το πρωινό και σαν να υπήρχε κάτι διαφορετικό και με τον αέρα, αλλά ο Μίκα προσπάθησε να αγνοήσει το συναίσθημα ότι για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ταξίδευε μονός του. Ο Μίκα κούνησε το κεφάλι του προσπαθώντας να διώξει από το μυαλό του μια φωνούλα που παραπονιόταν για το κρύο και το φαγητό και απλά συνέχισε το δρόμο του.

Χαμογέλασε και στη σκέψη ότι άκουγε αυτή τη φωνούλα και κοίταξε όσο πιο μακριά μπορούσε άλλα δεν υπήρχε τίποτα στο γαλάζιο ουρανό που να μαρτυράει προς τα που πετούσε ο φίλος του, ούτε καν ένα μικρό μαύρο σημαδάκι. Η μικρή καρακάξα είχε σίγουρα πετάξει πολύ μακριά ήδη. Ο Μίκα θύμισε για άλλη μια φορά στον εαυτό του ότι ήταν αδύνατο να ακολουθήσει το φίλο του στο ταξίδι του και συνέχισε τη πορεία του μόνος του.

Από την πλευρά του τώρα η μικρή καρακάξα μπορούσε να δει τα γκρίζα σύννεφα να πληθαίνουν συνέχεια και να φτιάχνουν με ταχύτητα μια μεγάλη κουρτίνα που είχε αρχίσει να του κρύβει τον ήλιο. Αλλά μπορούσε να διακρίνει ένα μικρό δάσος οχι πολύ μακριά και έτσι μπόρεσε να μαζέψει όλο του κούραγιο και να κατευθυνθεί προς τα εκεί.

Ο Μίκα την ίδια ακριβώς στιγμή είχε δει και αυτός τα σύννεφα μακριά που είχαν πληθύνει άλλα ήταν ακόμα πολύ μακριά του για του προκαλέσουν την παραμικρή ανησυχία. Είχε υπολογίσει να περπατήσει μέχρι το μεσημέρι και μετά από αυτά που του είχε πει και το ξωτικό του δάσους θα έβρισκε ένα καταφύγιο για να τον φιλοξενήσει για την βραδιά. Η σκέψη του καταφύγιου έφερε ένα μικρό κόμπο στο λαιμό του Μίκα που προσπαθούσε να φανταστεί πως θα τα κατάφερνε ο φίλος του με την καταιγίδα που ερχόταν.

Την ίδια ακριβώς στιγμή παρόμοιες σκέψεις περνάγανε και από το μυαλό του Μάτι ο οποίος αναρωτιόταν τι να έκανε ο φίλος του ο Μίκα και εάν είχε βρεθεί αντιμέτωπος με την ίδια καταιγίδα που ερχόταν. Ο μαλακός δροσερός αέρας είχε γίνει παγωμένος και δυνατός και δεν τον άφηνε να πετάξει ευθεία. Υπήρχαν κάτι φορές που ενώ είχε σημαδέψει το δάσος μπροστά του το έβλεπε να μετακινείτε είτε προς τα δεξιά είτε προς τα αριστερά.

Και ξαφνικά σαν κάποιος να έσβησε τα φώτα και τα πάντα γύρω του σκοτεινιάσανε. Μια αστραπή φώτισε για λίγο τον ουρανό κάνοντας τα φτερά του Μάττι να τρεμουλιάσουν. Αλλά με την αστραπή σαν να είδε ο Μάττι και το δάσος και μαζεύοντας ότι δυνάμεις του μένανε κατευθύνθηκε προς τα εκεί. Με κάθε αστραπή το δάσος όλο και πλησίαζε και στο τέλος προσγειώθηκε σε αυτό που φαινόταν σαν την αρχή του μικρού δάσους τρέμοντας και μην μπορώντας να δει πια τίποτα.

«Ε! Εκεί με ακούς; Έλα εδώ!» Ο μάττι πετάχτηκε ξαφνιασμένος στον αέρα, τι να ήταν αυτό και από που ερχόταν; Μάλλον είχε παραισθήσεις από το κρύο σκέφτηκε, και σε λίγο θα έβλεπε τον Μίκα να προβάλει με τον Άγιο Βασίλη πίσω του. «Ε! Εδώ μικρό πουλί, με βλέπεις; Εδώ!» και το μικρό πουλί ανοιγόκλεισε τα μάτια του για να διαπιστώσει ότι δεν ήταν παραίσθηση αλλά μια πραγματική φωνή που του μιλούσε. Κοίταξε προσεκτικά προς το μέρος της φωνής και τότε χάρης σε μια αστραπή είδε ένα πορτοκαλί ράμφος να προβάλει κάτω από το δέντρο ευθεία μπροστά του. Με την επομένη αστραπή είδε το πουλί καθαρά να του κάνει νόημα να πλησιάσει.

Και με τις τελευταίες του δυνάμεις ο Μάττι σύρθηκε προς το μέρος του δέντρου και του πουλιού για να βρει ένα καταφύγιο φτιαγμένο από τις ρίζες πεσμένων δέντρων. «Καλά δεν είδες την καταιγίδα που ερχόταν; Τι σε έπιασε και πέταγες μέσα στη καταιγίδα;» ήταν μια μεγαλόσωμη πάπια και η μικρή καρακάξα ήταν τόσο κουρασμένη από την προσπάθεια και την πάλη με τον κρύο αέρα που δεν μπορούσε να πει κουβέντα, έγνεψε απλά ευχαριστώ και έπεσε κάτω και ...κοιμήθηκε!!!



Read the other chapters

<--Previous 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Next-->
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi