Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Resource for Foreigners in Finland  
Ovi Bookshop - Free Ebook
Join Ovi in Facebook
Ovi Language
George Kalatzis - A Family Story 1924-1967
Stop violence against women
Tony Zuvela - Cartoons, Illustrations
Stop human trafficking
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
Matti & Mika: Spring Meltdown. Chapter 11 (Greek) Matti & Mika: Spring Meltdown. Chapter 11 (Greek)
by Thanos K & Asa B
2007-04-08 09:23:21
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

«Ουάου! Κι αυτό τι είναι; Αυτό, αυτό τι κάνει; Κοίτα αυτό εδώ! ΟυάουΌλες οι αισθήσεις του μικρού Μάττι είχαν τρελαθεί με όσα καινούργια έβλεπε στην μεγάλη πόλη, με τις μυρωδιές, τους ήχους που βγαίναν από παντού. Ο Γιάρι απαντούσε σε δεκάδες ερωτήσεις κάθε λεπτό αλλά φαινόταν να το διασκεδάζει. «Χα, χα, ηρέμησε Μάττι! Θα κουράσεις τον εαυτό σου πριν καν φτάσουμε στη κεντρική αγορά! Και πριν ετοιμαστείς να με γεμίσεις ερωτήσεις, η κεντρική αγορά είναι εκεί που ...κάνουμε συμπόσιο!!!» και με την λέξη συμπόσιο τα μάτια του Μάττι γουρλώσαν από αδημονία, «συμπόσιο; Συμπόσιο είπες; Ουάου!»

Ο Γιάρι με τον Μάττι προσγειωθήκαν σε μια οροφή από όπου μπορούσαν να δούνε ολόκληρη την κεντρική αγορά και οι δυο καρακάξες κάθισαν για λίγο ακίνητοι παρατηρώντας το χαμό που γινόταν ακριβώς οπό κάτω τους. Ο Μάττι είχε μείνει περισσότερο άφωνος από την έκπληξη των πολλών ανθρώπων, ο μικρούλης Μάττι δεν είχε ποτέ ει τόσους πολλούς ανθρώπους μαζεμένους σε ένα μέρος. Περπατούσαν, σταματούσαν, τρέχαν, φωνάζαν, γέλαγαν, μιλούσαν, και τρώγαν και σαν να μην έφτανε αυτό υπήρχαν και δεκάδες άλλα τετράποδα που ο Μάττι δεν είχε δει ποτέ πριν στη ζωή τους και ακόμα περισσότερα σε μεταλλικά έλκηθρα με ρόδες. Αλλά και κάτι άλλο που παρατήρησε ο Μάττι ήταν ότι δεν υπήρχαν άλλες καρακάξες πουθενά τριγύρω και φυσικά πουθενά δεν φαινόταν κανένα εστιατόριο για πουλιά.

Υπήρχαν δεκάδες πάγκοι παραφορτωμένοι με κρέας, ψάρι, γλυκά, μπισκότα και ψωμιά, φρούτα και λαχανικά. Όλα αυτά κάναν τον Μάττι να αναρωτιέται αν αυτό είναι ο παράδεισος τότε πως θα είναι όταν φτάσει στον πραγματικό παράδεισο που τον περίμενε στα νοτιά. «Γιάρι, να πάω να αρωτήσω εκεί στον πάγκο αν μπορούν να γεμίσουν τον σκούφο μου με φρούτα, μπισκότα και ψωμί; Θα ήθελα πολύ να δοκιμάσω ένα από αυτά τα λαχταριστά σοκολατένια μπισκότα σε εκείνο τον πάγκο!» ρώτησε ο Μάττι γλύφοντας το ράμφος του. Ο Μάττι μάλλον είχε διακόψει τον Γιάρι από τις σκέψεις του γιατί μετά από μια μικρή σιωπή κατάλαβε τι του λέγε ο Μάττι και έβαλε δυνατά γέλια.

«Α, εσείς παιδιά των λιβαδιών είσαστε τόσο αστείοι! Μα δικά και ...δεν μπορείς να αρωτήσεις! Στη πόλη δεν ρωτάς απλά το ...παίρνεις!» Ο Μάττι τον κοίταξε προσεκτικά, «τι εννοείς, να το πάρεις; Αυτό μου θυμίζει κάτι από ...κλέβω!» Ο Γιάρι έγνεψε καταφατικά σαφώς μην βρίσκοντας τίποτα κακό σε αυτό. «Μα Γιάρι εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να πάρω κάτι από κάποιον χωρίς να αρωτήσω!» και προσπάθησε να τονίσει τις τελευταίες του λέξεις. Ο Γιάρι αναστέναξε, «άκουσε προσεκτικά χωριατόπαιδο, υπάρχουν δυο επιλογές στη πόλη, παίρνεις αυτό που χρειάζεσαι η πεινάς. Αν δεν σου αρέσουν οι επιλογές τότε απλά ...γύρνα στο χωριό σου!»

Ο Μάττι κοίταζε σοκαρισμένο τον Γιάρι μην μπορώντας να πιστέψει αυτά που μόλις είχε ακούσει. «Κοίτα, Μάττι πραγματικά μου αρέσεις γιατί με διασκεδάζεις και άλλαξες τα βαρετά μου πρωινά σε μια περιπέτεια όλο γέλια και γι αυτό θα σου δώσω ένα δυο μαθήματα δωρεάν! Δώσε προσοχή λοιπόν!» και με αυτές τις λέξεις ο Γιάρι τέντωσε τα φτερά του και με ένα πήδο όρμησε προς την αγορά και τους πάγκους. Μια γυναίκα κάτω στην αγορά μόλις έβγαζε από το χαρτί ένα σάντουιτς που μόλις είχε αγοράσει και πάνω που ήταν έτοιμη να το δαγκώσει ο Γιάρι το άρπαξε μέσα από τα χέρια της και πέταξε πάλι ψηλά και εκεί που στεκόταν ο Μάττι αφήνοντας την γυναίκα πίσω του να ουρλιάζει τρομαγμένη και εξαγριωμένη.

«Σε παρακαλώ κύριε Πόσι, μην μου πεις ότι ο Μάττι έκανε το ίδιο! Δεν είναι δυνατό ο Μάττι να .... Αχού, δεν είναι δυνατόν ο Μάττι να έκανε κάτι τέτοιο, δεν έχει σημασία πόσο πεινασμένος ήταν! Αυτό είναι κλοπή!» είπε το συναχωμένο μους με τα μάτια κατακόκκινα και υγρά. Ο κύριος Πόσι άφησε για μια στιγμή κάτω την αναφορά που διάβαζε, κοίταξε τον Μίκα και χαμογέλασε, «Μίκα, σε παρακαλώ άσε με να τελειώσω αυτά που διαβάζω και μετά μπορείς να πεις ότι θέλεις.» και φυσικά τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει την δυστυχία και τον θυμό που ένιωθε εκείνη τη στιγμή ο Μίκα, «δεν κατάλαβες κύριε Πόσι, ο Μάττι δεν θ μπορούσε ποτέ του να κλέψει, ποτέ!» Ο κύριος Πόσι έσπρωξε τα γυαλιά του κοντά στα μάτια του και συνέχισε να διαβάζει μην αφήνοντας το μους να συνεχίσει.

«Χμμμ! Ζαμπόν και ντομάτα!» είπε ο Γιάρι παρατηρώντας το σάντουιτς που μόλις είχε αφήσει από το στόμα του. «Ε! Τι ήταν αυτό τώρα; Ει!» κάποιοι άνθρωποι στην πλατεία είχαν δει που είχε κατέβει ο Γιάρι και είχαν αρχίσει να πετάνε πέτρες στα δυο πουλιά. Ο δύστυχος ο Μάττι δεν ήξερε τι να κάνει πια! «Ε! Τι κάνετε εσείς εκεί κάτω; Εγώ απλά στεκόμουνα εδώ πέρα και ...» και την ίδια στιγμή μια μικρή πέτρα πέρασε χιλιοστά από το κεφάλι του και εάν ο Γιάρι δεν τον είχε τραβήξει η επομένη πέτρα σίγουρα θα τον είχε βρει, «Χωριατόπαιδο, καλύτερα να την κοπανάμε από εδώ πριν μάθουν καλύτερο σημάδι!»

Σταμάτησαν το τρέξιμο στη σκεπή μια εκκλησίας πολύ μακριά από την κεντρική αγορά, με τον Μάττι να τρέμει ακόμα με τη σκέψη της κλοπής και της δραπέτευσης, «Γιάρι, τι έκανες; Γιατί μας πετάξανε πέτρες;» ο Γιάρι κατάπιε ακόμα μια μεγάλη μπουκιά από το σάντουιτς που φυσικά είχε πάρει μαζί του και είπε, «καλώς ήρθες στη μεγάλη πόλη χωριατόπαιδο, μην στεναχωριέσαι δεν ξέρουν και τόσο καλό σημάδι αλλά θα πρέπει πάντα να είσαι γρήγορος!»

‘Γιάρι αυτό ήταν κλοπή!» είπε ο Μάττι χαμηλόφωνα και πολύ προσεκτικά προσπαθώντας να ελέγξει ακόμα το λαχάνιασμα μετά από τέτοιο τρέξιμο. «Με τίποτα χωριατόπαιδο! Αυτό λέγεται επιβίωση στις μεγάλες πόλεις. Φαντάζομαι ότι το ξέρεις ότι δεν υπάρχουν μηλιές και θάμνοι με μούρα γύρω μας.» Ο Μάττι ένιωθε τώρα τον θυμό να τον πλημμυρίζει, «Γιαρι αυτό είναι ντροπή για κάποιες σωστές καρακάξες σαν κι εμάς και εάν πραγματικά πεινούσες τόσο πολύ δεν χρειαζόταν να κάνεις τίποτα άλλο παρά να μου ζητήσεις να μοιραστώ το φαγητό μου μαζί σου!» Ο Γιάρι τον κοίταξε με ένα τελείως σαρκαστικό χαμόγελο στο πρόσωπο του και είπε, «τι μας λες; Δεν το ξέραμε ότι φοράς το μαγικό σκούφο που μπορεί να μας δίνει πάντα φαγητό!»

«Με τίποτα! Πες μου κύριε Πόσι ότι δεν του είπε τίποτα; Αχ, βρε Μάττι γιατί φέρεσαι τόσο ανόητα;» Ο κύριος Πόσι κοίταξε τον Μίκα πάνω από τα γυαλιά του με ένα βλέμμα συμπάθειας και είπε, «Έτσι είναι δυστυχώς ο μικρός ο Μάττι, πάντα έτοιμος να εμπιστευτεί το καθένα, αλλά δεν είναι καλύτερα να συνεχίσουμε Μίκα;»



Read the other chapters

<--Previous 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Next-->
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi