Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Oxterweb  
Ovi Bookshop - Free Ebook
worldwide creative inspiration
Ovi Language
Books by Avgi Meleti
WordsPlease - Inspiring the young to learn
Murray Hunter: Opportunity, Strategy and Entrepreneurship
Stop human trafficking
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
Would today's European leaders become Europe's undertakers? Would today's European leaders become Europe's undertakers?
by Giorgos Kontogiannis
2011-10-06 07:41:53
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
DeliciousRedditFacebookDigg! StumbleUpon

Handelsblatt, one of the most reliable financial newspapers in Germany, describes the Greek exit from the Eurozone and its consequences on the European currency. The whole article resembles to a science fiction scenario. It actually mentions that the Greek exit from the Eurozone, would lead both to the Eurozone collapse, and the creation of a new, more restricted zone of common currency among the countries of the European south.

However, a situation like this would generate a new series of problems which would alter not only the financial but also the social and political European standards. Perhaps the most important and unpromising consequence would be the definite loss of a dream for a common European market, in the frame of a global and dominant financial power. This would result in the political dominance of those powers that not only dislike a united, vivid and prosperous Europe, but also long for its dissolution and they are –direct or indirect- adherents of the “divide and rule” doctrine.

Unfortunately, today’s European leaders are not willing to comprehend this simple logic. Even those who do comprehend it, they don’t have the courage to set their European vision, which is also the vision of every EU member country, above their narrow and transient personal interest. All of these leaders are mostly interested in their political existence over a four-year period or even less. However, by the end of this period, these leaders will have been “bestowed” the title of EU’s “grave-diggers”.

Whether we wish to understand it or not, the Euro’s power is still the dollar’s greatest obstacle and Washington formulates its policy towards Europe according to this reality. Many people have argued that Eurozone collapse might have tragic consequences on the American economy. However, they should take under consideration that the financial and political structure of American authorities, renders the US economy more flexible than the equivalent European financial and political authorities, which are rigid and irresolute when met with a crisis.  This means that in the USA, a decision will be taken faster than in Europe, even if it has to be approved by two legislative bodies. In Europe, the same decision would have to be prepared by the ministers of finance, approved by the council of Heads, forwarded to the national parliaments, ratified… In the meanwhile, crisis would have had a non-reversible impact on everything. As a result every decision would have been surpassed by developments and the need for new, harder and more crucial decisions would have arisen, but even those would never be able to be implemented on time.

If we accept the terrifying scenario of the German financial newspaper “Handelsblatt”, which describes the exit of Greece from the Eurozone, and of course we firmly believe that Europe must in any case remain united, we therefore have to fight for a direct solution of the financial problems (especially the debt issues) that some EU member countries face, Greece being first and foremost.

The European partners taking decisions, must not only take under consideration the endurance of the citizens in the countries that face the problems, but also they have to be firm towards the leadership of those countries, because some of their leaders might have already started to discuss some alternative scenarios for the exit from Euro. They are motivated either by their nationalistic political views, either by their emphasis on foreign policy when they were or come to power.

Therefore, Handelsblatt has an actual point when it foresees that the decision for Greece’s exit from Euro and its return to Drachmas will be taken by the leader of the right party, called Nea Dimokratia (New Democracy) who’s policy is obviously American-friendly. It is also known that the appeal of Greece to the IMF and the delay in the application of measures that Europe proposed to the country, are decided by the also American-friendly prime Minister of Greece, Mr. Giorgos Papandreou.

European leaders must not only comprehend all the above mentioned but they must also adjust their policy to the salvation of Eurozone. This salvation can occur from the healing of Greek, Irish and Portuguese economies and also from the belief that the political and financial existence of a united Europe is much more important than the ephemeral political existence of its leaders.

Finally, every European must understand that the survival of Greece, Ireland and Portugal is directly connected to EU’s survival and therefore to the survival of every EU country. In case the European vision collapses, then the path for USA aspirations is wide open, not to mention the aspirations of the sleeping giant, namely China.          

*************************************************************************

 From the Greek online magazine Apopseis

*************************************************************************

Θα γίνουν οι σημερινοί ηγέτες της Ευρώπης «νεκροθάφτες» της ευρωζώνης;


Έστω και με τη μορφή σεναρίου επιστημονικής φαντασίας, μια από τις εγκυρότερες οικονομικές εφημερίδες της Γερμανίας, η Handelsblatt περιγράφει τις επιπτώσεις στην ευρωζώνη, από την έξοδο της Ελλάδος από το ευρώ.

Η ουσία του δημοσιεύματος είναι ότι η έξοδος της Ελλάδος από το ευρώ θα οδηγούσε και στην κατάρρευση της ευρωζώνης και στη δημιουργία, στη συνέχεια, μιας άλλης στενότερης ζώνης κοινού νομίσματος, μεταξύ των χωρών του ευρωπαϊκού νότου.

Παράλληλα όμως θα αναφύονταν μια σειρά από προβλήματα που θα άλλαζαν όχι μόνο τα οικονομικά, αλλά και τα κοινωνικά και τα πολιτικά δεδομένα στην Ευρώπη, με κυριότερη, ίσως, δυσμενή επίπτωση ότι το όνειρο της κοινής ευρωπαϊκής αγοράς ως παγκόσμιας και κυρίαρχης οικονομικής δύναμης θα θαβόταν οριστικά, με αποτέλεσμα την πολιτική κυριαρχία των δυνάμεων εκείνων που όχι μόνο δεν θέλουν μια ενωμένη Ευρώπη, ζώσα και εύρωστη, αλλά επιθυμούν και τη διάλυσή της ως απόγονοι – είτε άμεσα, είτε έμμεσα- του δόγματος «διαίρει και βασίλευε».

Δυστυχώς, αυτήν την απλή λογική δεν εννοούν να την κατανοήσουν οι σημερινοί ηγέτες της Ευρώπης. Αλλά και όσοι την κατανοούν δεν έχουν την τόλμη να θέσουν το ευρωπαϊκό όραμα, που εν τέλει αποτελεί και όραμα της κάθε χώρας μέλους της ΕΕ, πάνω από τα στενά και πρόσκαιρα προσωπικά συμφέροντα, που συνδέονται με την πολιτική επιβίωση του καθενός εκ των ηγετών για μία, ίσως, το πολύ, τετραετία, αλλά που μετά την πάροδό της οι ίδιοι θα έχουν «κερδίσει» τη σφραγίδα του «νεκροθάφτη» της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Είτε θέλουμε να το καταλάβουμε είτε όχι το ισχυρό ευρώ, παραμένει ο μεγάλος  αντίπαλος του δολλαρίου και υπ’ αυτό το πρίσμα κινούμενη η Ουάσιγκτον καθορίζει την πολιτική της έναντι της Ευρώπης. Μπορεί να είναι πολλοί εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η κατάρρευση της ευρωζώνης θα έχει τραγικές επιπτώσεις και στην αμερικανική οικονομία, αλλά θα πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι η αμερικανική οικονομία, λόγω της οικονομικής και πολιτικής δομής της εξουσίας που υπάρχει στις ΗΠΑ, είναι πιο ευέλικτη από την δύσκαμπτη και αναποφάσιστη σε ώρες κρίσης ευρωπαϊκή οικονομική και πολιτική εξουσία. Δηλαδή η όποια απόφαση στις ΗΠΑ μπορεί να ληφθεί πιο γρήγορα – έστω και αν πρέπει να εγκριθεί από δύο νομοθετικά σώματα- από ό,τι θα ελαμβάνετο η ίδια απόφαση στην Ευρώπη, την οποία έπρεπε να προετοιμάσουν οι υπουργοί οικονομικών, να εγκρίνει το Συμβούλιο Αρχηγών, να πάει στα εθνικά κοινοβούλια να επικυρωθεί… και εν τω μεταξύ η κρίση να έχει σαρώσει τα πάντα και οι όποιες αποφάσεις να είναι παρωχημένες και να χρειάζονται άλλες, νέες, πιο σκληρές, πιο αποφασιστικές, οι οποίες, όμως, ποτέ δεν θα μπορέσουν να εφαρμοσθούν έγκαιρα.

Άρα λοιπόν, αν δεχθούμε το εφιαλτικό σενάριο της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt για έξοδο της Ελλάδος από τη ζώνη του ευρώ, οφείλουμε - εφ’ όσον πιστεύουμε ότι η Ευρώπη πρέπει να μείνει ενωμένη- να αγωνισθούμε για την άμεση επίλυση των οικονομικών προβλημάτων (κυρίως χρέους), που αντιμετωπίζουν ορισμένες από τις χώρες μέλη της ΟΝΕ, με πρώτη και καλύτερη την Ελλάδα.

Πρέπει οι ευρωπαίοι εταίροι να πάρουν αποφάσεις λαμβάνοντας  υπ’ όψιν τους και τις αντοχές των κοινωνιών στις χώρες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα, αλλά και να δείξουν αποφασιστικότητα προς τις πολιτικές ηγεσίες των χωρών αυτών, ορισμένες εκ των οποίων ίσως απεργάζονται ήδη εναλλακτικά σενάρια εξόδου από το ευρώ, είτε λόγω των εθνοκεντρικών πολιτικών τους αντιλήψεων, είτε, ίσως λόγω του προσανατολισμού τους στην εξωτερική πολιτική κατά την άσκηση της εξουσίας τους ή όταν μπορέσουν να ασκήσουν εξουσία.

Δεν θεωρείται τυχαίο που η εφημερίδα Handelsblatt στο σενάριό της, προβλέπει ότι την απόφαση για έξοδο της Ελλάδος από το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή την λαμβάνει ο αρχηγός του δεξιού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, του οποίου ο φιλοαμερικανικός προσανατολισμός είναι δεδομένος. Ούτε, βέβαια, είναι τυχαίο ότι η απόφαση για είσοδο της Ελλάδος στους μηχανισμούς του ΔΝΤ, αλλά και οι καθυστερήσεις στην εφαρμογή των μέτρων που η Ευρώπη προτείνει στην χώρα, ανήκουν στον γνωστό για τα φιλοαμερικανικά του αισθήματα Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.

Όλα αυτά οι Ευρωπαίοι ηγέτες όχι μόνο πρέπει να τα κατανοήσουν αλλά και να προσαρμόσουν την πολιτική τους στην κατεύθυνση σωτηρίας της ευρωζώνης, που μπορεί να προέλθει μέσα από την επούλωση των πληγών που έχουν προκαλέσει η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, αλλά και εφ’ όσον καταλάβουν ότι η πολιτική και οικονομική επιβίωση της Ενωμένης Ευρώπης έχει μεγαλύτερη αξία από την πρόσκαιρη δική τους πολιτική επιβίωση.

Εν τέλει πρέπει όλοι οι ευρωπαίοι να καταλάβουν ότι η διάσωση της Ελλάδος, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας έχει άμεση σχέση με τη διάσωση της Ενωμένης Ευρώπης και κατ’ επέκταση των δικών τους χωρών. Και στην περίπτωση που βουλιάξει το ευρωπαϊκό όραμα τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για τις επιδιώξεις των ΗΠΑ, αλλά και για τις επιδιώξεις του κοιμώμενου γίγαντα που λέγεται Κίνα.


       
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(1)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

Emanuel Paparella2011-10-06 09:13:29
There is indeed an inescapable logic at work here but it is the twisted logic of Machiavellian power games which seems to be the only game in town for a good number of politicians and political analysts on both sides of the Atlantic. It is not the logic of Aristotelian will to truth but that of a Nitzschean will to power. But the crucial issue which seems to escape the Machiavellians, is not the so much the political-economic survival of the Eurozone or even of the EU itself, but the survival of Western Civilization, as we know it. It is mirrored in the very Constitution of the EU which smacks of a banal trade agreement rather than a vision of what it means to be a European. Unfortunately, those preoccupied with power grabbing and power sharing, to the exclusion of everything else, are simply too myopic to perceive that kind of threat and therefore willy nilly they will ultimately become part of the problem rather than part of the solution, the unwitting accomplishes and collaborators of the EU grave diggers come to bury their mother Europa. The EU founding fathers must be turning in their graves as they overhear the mindless narrow preoccupations of the grave diggers. Paradoxically, the shovels are needed but not for a burial but for the disinterment of the original dream of the EU founding fathers.


© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi