Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Oxterweb  
Ovi Bookshop - Free Ebook
Tony Zuvela - Cartoons, Illustrations
Ovi Language
George Kalatzis - A Family Story 1924-1967
Stop violence against women
Murray Hunter: Opportunity, Strategy and Entrepreneurship
Stop human trafficking
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
Independence under siege Independence under siege
by Kate G.
2010-10-01 09:26:19
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
DeliciousRedditFacebookDigg! StumbleUpon
Η ανεξαρτησία που αποδόθηκε στην Κύπρο ήταν μια ανεξαρτησία δεμένη χειροπόδαρα, μ' ένα σωρό δεσμεύσεις.

Η Μεγάλη Βρετανία διατήρησε πολλά δικαιώματα στην Κύπρο και μεταξύ αυτών το κυριότερο ήταν η ύπαρξη δύο μεγάλων στρατιωτικών βάσεων σε μια έκταση που θα ήταν κυρίαρχη και που κάλυπτε 99 τετραγωνικά μίλια κυπριακού εδάφους. Η κοινότητα των Ελλήνων του νησιού και η μειονότητα των Τούρκων Κυπρίων έπρεπε τώρα να εργαστούν μαζί και στενά για την πρόοδο του νέου κράτους. Τέτοια θέληση δεν επέδειξαν όμως ούτε οι μεν ούτε οι δε, που παρέμειναν σταθερά προσηλωμένοι στις αντίστοιχες "μητέρες πατρίδες", που εξακολούθησαν να έχουν σημαντική επιρροή στην Κύπρο, η καθεμιά πάνω στον αντίστοιχο κυπριακό πληθυσμό

Στην πραγματικότητα η Κύπρος δεν έγινε πραγματικά και πλήρως ανεξάρτητη χώρα

οι συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, που επιβλήθηκαν στον κυπριακό λαό, ήταν αρκετά ατελείς και παρείχαν αρκετές δυνατότητες για δημιουργία ανώμαλης κατάστασης σε οποιαδήποτε στιγμή

Στο μακροχρόνιο αίτημα των Ελλήνων του νησιού για ένωση με την Ελλάδα, οι Τούρκοι της Κύπρου αντιπαρέθεσαν το αίτημα της διχοτόμησης

παρά τα τόσα προβλήματα, η εύθραυστη ειρήνη κατόρθωσε να διατηρηθεί για τρία χρόνια. Κατά τα τέλη του 1963 ο πρόεδρος Μακάριος υπέβαλε προς τον αντιπρόεδρο Φαζίλ Κιουτσούκ τις γνωστές προτάσεις του για τροποποίηση δεκατριών άρθρων του Συντάγματος, προς ομαλότερη λειτουργία του κράτους, τα γνωστά "δεκατρία σημεία". για τροποποίηση του δυσλειτουργούντος Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας λόγω των υπερβολικών προνομίων που είχαν δοθεί στην τουρκοκυπριακή κοινότητα.

px Να καταργηθεί το δικαίωμα αρνησικυρίας του προέδρου και του αντιπροέδρου της Δημοκρατίας. Το δικαίωμα του βέτο απειλούσε με εμπλοκή την Κυπριακή Δημοκρατία σε κάθε βήμα.
Να ενοποιηθεί το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης (αφού με βάση το Σύνταγμα οι Ελληνοκύπριοι δικάζονταν από Ελληνοκύπριους δικαστές και οι Τουρκοκύπριοι από Τουρκοκύπριους).
Να μειωθούν από δέκα στα πέντε τα μέλη της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας για να είναι πιο ολιγομελές και ευέλικτο Σώμα.

ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα.
θεωρείται ότι επιτάχυναν την εκδήλωση της ένοπλης ανταρσίας των Τουρκοκυπρίων

Το ιδιότυπο Σύνταγμα που προέκυψε από τις ελληνοαγγλοτουρκικές συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου - aneksartisia- φάνηκε από πολύ νωρίς ότι δεν μπορούσε να λειτουργήσει σε ικανοποιητικό βαθμό. Αντίθετα μάλιστα, αποτελούσε πραγματική τροχοπέδη στη λειτουργία του νεοϊδρυθέντος Κυπριακού κράτους, ιδιαίτερα επειδή οι Τουρκοκύπριοι, που εκτελούσαν εντολές της Άγκυρας, εκμεταλλεύτηκαν από την αρχή τις ιδιοτυπίες του Συντάγματος για να πλήξουν το κράτος και να το διαλύσουν αν ήταν δυνατό, εξυπηρετώντας τους τουρκικούς στόχους που είχαν εκδηλωθεί ανοικτά από το 1956 και που απέβλεπαν στη διχοτόμηση της Κύπρου.

Ο πρόεδρος Μακάριος, ο οποίος αντιμετώπισε από την πρώτη στιγμή τις μεγάλες δυσκολίες που συνεχώς παρενέβαλαν οι Τουρκοκύπριοι στο έργο της οικοδόμησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, άρχισε να κινείται παρασκηνιακά με σκοπό την τροποποίηση μερικών, τουλάχιστον, άρθρων του Συντάγματος. Προς τούτο, είχε βολιδοσκοπήσει τόσο την ελληνική όσο και την αγγλική κυβέρνηση. Από την πλευρά της Ελλάδας, ο τότε υπουργός των Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ γνωστοποίησε στο Μακάριο, με επιστολή του ημερομηνίας 19.4.1963, την κατηγορηματική αντίθεση της ελληνικής κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή σε οποιαδήποτε κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση. Η αγγλική κυβέρνηση, τόσο κατά τις σχετικές επαφές του τότε Κύπριου υπουργού των Εξωτερικών Σπύρου Κυπριανού στο Λονδίνο, όσο και μέσω του Βρετανού υπάτου αρμοστή στη Λευκωσία σερ Άρθουρ Κλαρκ, δεν έδωσε την εντύπωση ότι διαφωνούσε. Αντίθετα, φαίνεται ότι ο σερ Άρθουρ υποστήριζε την προσπάθεια του Κύπριου προέδρου. Το όλο θέμα είχε θέσει ο Μακάριος το 1962 (5 Ιούνη) και στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζον Κέννεντυ κατά τη συνάντησή τους στην Ουάσιγκτον και φαίνεται ότι είχε βρει εκ μέρους του κατανόηση. Όμως όταν ο Μακάριος προέβη στην ενέργειά του, ο Κέννεντυ δε βρισκόταν πια στη ζωή, γιατί είχε δολοφονηθεί στις 22.11.1963, μια μόνο εβδομάδα πριν από την υποβολή των από 13 σημεία προτάσεων του Μακαρίου.
Μετά την αρνητική στάση της ελληνικής κυβέρνησης, ο Μακάριος δεν προχώρησε στην ενέργειά του. Την προώθησε όμως ξανά μετά την πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή (17.6.1963) και την ανάληψη της εξουσίας από το Γεώργιο Παπανδρέου μετά τις εκλογές της 3.11.1963, που τις κέρδισε με ποσοστό 46%.
Το σχετικό έγγραφο με τις προτάσεις του για μερική αναθεώρηση του Συντάγματος, ημερομηνίας 30.11.1963, το υπέβαλε ο Μακάριος στον Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρος Φαζίλ Κιουτσούκ με ταυτόχρονη κοινοποίηση στις κυβερνήσεις Ελλάδας Τουρκίας και Αγγλίας: που ήταν και οι τρεις "εγγυήτριες δυνάμεις" της κυπριακής ανεξαρτησίας σύμφωνα με τις διατάξεις των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου.

Άμεσα και απόλυτα αρνητικά αντέδρασε στις προτάσεις του Μακαρίου η Άγκυρα, με σκληρές δηλώσεις και ανοικτές απειλές. Τον επόμενο μήνα, το Δεκέμβρη, και ενώ οι Έλληνες Κύπριοι γιόρταζαν τα Χριστούγεννα, εκδηλώθηκε η ένοπλη εξέγερση των Τουρκοκυπρίων

Ο Μακάριος επανειλημμένα κατηγορήθηκε ως υπεύθυνος για την κρίση που εξελίχτηκε σε χρόνια διακοινοτική διαμάχη. Δεν υπάρχει όμως καμιά αμφιβολία ότι η εξέγερση των Τούρκων της Κύπρου, που σχεδιάστηκε και προωθήθηκε από την Άγκυρα, θα εκδηλωνόταν οπωσδήποτε, είτε με αυτή είτε με άλλη ευκαιρία

Η ένοπλη αντίδραση των Τουρκοκυπρίων δεν πέτυχε το στόχο της, που ήταν η διάλυση του Κυπριακού Κράτους και η διχοτόμηση του νησιού. Αντίθετα, οι Τουρκοκύπριοι αναγκάστηκαν να δεχτούν το 1971 το σύνολο σχεδόν των από 13 σημεία προτάσεων του αρχιεπίσκοπου Μακαρίου, καθώς και πολλά άλλα. Επενέβη όμως τότε η ελληνική στρατιωτική χούντα, που με τις ενέργειές της οδήγησε τα πράγματα στην καταστροφή. Στην περιβόητη επιστολή του Έλληνα δικτάτορα Γεώργιου Παπαδόπουλου προς το Μακάριο, ημερομηνίας 18.6.1971, με την οποία απειλούσε τον Κύπριο πρόεδρο με τη λήψη εναντίον του "οσωνδήποτε πικρών μέτρων" χρειαστούν, εάν δεν υποχωρούσε σε διάφορα θέματα που συζητούσε με τους Τούρκους για λύση του Κυπριακού ζητήματος, ο δικτάτορας σημείωνε και τα εξής:... Ή παρουσία εντός του υπουργικού συμβουλίου Τουρκοκυπρίου υπουργού αρμοδίου δια τα θέματα Τοπικής Διοικήσεως εν τω συνόλω των... υπογραμμίζει την ενότητα του Κράτους. Ή μοναδική αύτη παραχώρησης - διότι ουδεμία άλλη ουσιαστικού περιεχομένου ζητείται από τουρκοκυπριακής πλευράς - αντισταθμίζεται πλουσίως δια των μέχρι τούδε προτάσεων του κ. Ντενκτάς, προτάσεων ικανοποιουσών μεταξύ άλλων και το σύνολον σχεδόν των εις τα " 13 σημεία" αιτημάτων Σας και επιτρεπουσών απρόσκοπτον λειτουργίαν του κρατικού μηχανισμού....

Πρέπει να γίνει απόλυτα σαφές ότι ο Μακάριος δεν προσπάθησε να επιβάλει με τη βία τις τροποποιήσεις που θεωρούσε αναγκαίες. Αντίθετα, ήταν εισηγήσεις που αποτελούσαν συγκεκριμένη πρόταση προς διαπραγμάτευση.

Ωστόσο η Τουρκία θεώρησε ότι αποτελούσε αρκετή δικαιολογία για πρόκληση αναταραχής και διάλυση του Κυπριακού κράτους. Η κρίση δεν άργησε να έρθει, κι εκδηλώθηκε με ένοπλη ανταρσία των Τουρκοκυπρίων το Δεκέμβρη του 1963.

Η ανταρσία αντιμετωπίστηκε από τους Έλληνες Κυπρίους δυναμικά και δημιουργήθηκε μια νέα κατάσταση που θεωρήθηκε διακοινοτική διαμάχη. Στην πραγματικότητα όμως δεν ήταν διαμάχη που αφορούσε τον ίδιο το λαό, γιατί η μεγάλη μάζα των Τουρκοκυπρίων ούτε είχε σοβαρά προβλήματα να επιλύσει ούτε κι είχε τόσο τεταμένες σχέσεις με τον αντίστοιχο ελληνοκυπριακό πληθυσμό. Αντίθετα, η συμβίωση ήταν αρμονική όταν δεν υπήρχαν επεμβάσεις. Ήταν, συνεπώς, μια τεχνητή αντιπαράθεση, όπου οι Τουρκοκύπριοι αναγκάστηκαν να διαδραματίσουν ρόλο από την Άγκυρα, που τους έλεγχε σχεδόν πλήρως μέσω των τοπικών εξτρεμιστικών της οργάνων .

Η Τουρκία όμως εργαζόταν με προοπτική τη διχοτόμηση της Κύπρου και στόχευε στη δημιουργία συνθηκών που απ' τη μια θα καθιστούσαν εντελώς προβληματική τη διαβίωση των δύο πληθυσμών μαζί κι απ' την άλλη θα διέλυαν την κρατική υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με την προοπτική αυτή, οι Τουρκοκύπριοι διατάχτηκαν να δημιουργήσουν στο νησί όσο το δυνατό ισχυρότερο γκέτο, στις διάφορες περιοχές όπου οι ίδιοι αποτελούσαν την πλειοψηφία κι όπου θα μεταφέρονταν και άλλοι από περιοχές όπου αποτελούσαν τη μειοψηφία. Έτσι, μετά την έναρξη της κρίσης, σημειώνεται και πάλι ένα ρεύμα προσφύγων, με Τουρκοκυπρίους να μετακινούνται εγκαταλείποντας αναγκαστικά τις εστίες και περιουσίες τους και με Ελληνοκυπρίους να εκδιώκονται από περιοχές τέτοιων τουρκοκυπριακών γκέτο. Τέτοια γκέτο δημιουργήθηκαν στις τουρκοκυπριακές γειτονιές των πόλεων (εκτός της Κερύνειας) και μεγάλων συνοικισμών όπως η Πόλη Χρυσοχούς, καθώς και σε περιοχές ή χωριά με αμιγή τουρκοκυπριακό πληθυσμό ή με πλειοψηφία Τουρκοκυπρίων (όπως στα χωριά Λεύκα, Λουρουτζίνα, Κοφίνου, Πέργαμος και άλλα). Εκτός απ' αυτό, όλοι οι Τουρκοκύπριοι δημόσιοι υπάλληλοι διατάχτηκαν να εγκαταλείψουν τις εργασίες τους και να εγκλωβιστούν επίσης στα γκέτο. Και πράγματι το έπραξαν, εγκαταλείποντας κάθε βαθμό ιεραρχίας. Αποχώρησαν και οι Τουρκοκύπριοι υπουργοί και οι βουλευτές και οι δικαστικοί και τα μέλη της αστυνομίας. και του στρατού κι όλοι οι άλλοι.

Παρά την κατάσταση αυτή το Κυπριακό κράτος κατόρθωσε να επιβιώσει. Υποστηριζόμενο από διάφορες κατευθύνσεις, και με προσφυγές στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, κατόρθωσε να διατηρήσει την υπόστασή του και να συνεχίσει να αναγνωρίζεται από όλο τον κόσμο, εκτός της Τουρκίας

Το Κυπριακό ζήτημα άρχισε ως ένα απλό αίτημα απελευθέρωσης ενός λαού από τα δεσμά της δουλείας του και κατέστη με τον καιρό, κι εξαιτίας διάφορων παραγόντων, ένα από τα πιο πολύπλοκα διεθνή πολιτικά προβλήματα. Αρχικά το Κυπριακό ζήτημα είχε τεθεί αμέσως μετά την ελληνική επανάσταση του 1821, την απελευθέρωση τμήματος της Ελλάδας και τη σύσταση του πρώτου ελεύθερου Ελληνικού κράτους. Με τη λήξη της επανάστασης εκείνης είχε απελευθερωθεί μικρό μόνο τμήμα του ελληνικού κόσμου, ενώ άλλα μεγάλα τμήματά του (Θεσσαλία, Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη, Μικρά Ασία, Κρήτη, Επτάνησα, Δωδεκάνησα κλπ. ) παρέμειναν κάτω από τουρκική ή και άλλη ξένη κατοχή. Με τη σύσταση όμως του ελεύθερου Ελληνικού κράτους, τέθηκαν εξαρχής και οι ακόμη παραπέρα εθνικές διεκδικήσεις της χώρας, οι σχετικές με τα τμήματα του ελληνικού χώρου που εξακολουθούσαν να βρίσκονται κάτω από ξένη κατοχή. Ήδη από το 1828, στη συνδιάσκεψη του Πόρου, ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας είχε δηλώσει σαφώς:...όσον δε περί των νήσων, και η ιστορία και τα μνημεία της αρχαιότητος, όλο εν ενί λόγω επιμαρτυρούσιν ότι η Ρόδος, η Κύπρος και τόσαι άλλαι ακόμη (νήσοι) είναι της Έλλάδος διαμελίσματα... Συνεπώς, εξαρχής μεταξύ των εθνικών διεκδικήσεων περιλαμβανόταν και η Κύπρος. Οι Έλληνες Κύπριοι είχαν, εξάλλου, θέσει από την πρώτη στιγμή προς τον Καποδίστρια, το ζήτημα απελευθέρωσης της ιδιαίτερης πατρίδας τους.

Αρχικά λοιπόν, το θέμα της Κύπρου ήταν ζήτημα απελευθέρωσης από την κατοχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και ένωσης του νησιού με τον υπόλοιπο ελληνικό χώρο. Παρόμοιο ακριβώς ήταν και το θέμα της Κρήτης στην οποία και σημειώθηκαν επανειλημμένες επαναστάσεις μέχρις ότου αυτό τελικά επιτευχθεί. Έτσι, εξαρχής το Κυπριακό πρόβλημα εκφραζόταν με τη λέξη ένωση. Η λέξη εκφράζει ακριβώς τη μακρόχρονη αγωνιστική προσπάθεια των Ελλήνων της Κύπρου να εντάξουν το νησί τους στο Ελληνικό κράτος, έτσι ώστε ν' αποτελέσει τμήμα της ελληνικής επικράτειας. Το αίτημα της ένωσης εξελίχτηκε σε ιδανικό με το οποίο ανατράφηκαν γενιές Ελλήνων Κυπρίων και για το οποίο διεξήχθησαν σκληροί αγώνες. Χρησιμοποιήθηκε δε τόσο πλατιά η λέξη ένωση, ώστε πολιτογραφήθηκε πλέον ως διεθνής πολιτικός όρος.

Για τα επόμενα εκατόν πενήντα περίπου χρόνια, το αίτημα της ένωσης ήταν εκείνο που αποτελούσε, βασικά, το Κυπριακό ζήτημα. Δε θα περιγράψουμε εδώ τη γένεση, την πορεία και τα στάδια από τα οποία πέρασε το αίτημα της ένωσης, γιατί λεπτομέρειες δίνονται στο σχετικό κεφάλαιο που έχει προηγηθεί.
Ένα σημείο οριοθέτησης του Κυπριακού ζητήματος υπήρξε η ξαφνική εξέλιξη της κατάκτησης της Κύπρου από τη Μεγάλη Βρετανία το 1878, που σήμανε και τον τερματισμό της μακράς περιόδου της τουρκοκρατίας. Η συμφωνία μεταξύ της Υψηλής Πύλης και της Βρετανικής κυβέρνησης για παράδοση της Κύπρου από την πρώτη στη δεύτερη, στο πλαίσιο των γενικότερων συμφερόντων τους, καθώς και η αναίμακτη κατάληψη της Κύπρου από τους Βρετανούς τον Ιούλη του 1878, υπήρξαν σημαντικά γεγονότα που χαιρετίστηκαν από τους Έλληνες της Κύπρου (οι οποίοι όμως, έτσι κι αλλιώς, δεν είχαν ερωτηθεί). Οι Έλληνες Κύπριοι θεώρησαν την εξέλιξη αυτή ως πρώτο βήμα για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, έχοντας μάλιστα υπόψη και το προηγούμενο των Ιόνιων νησιών που κατέχονταν από τη Βρετανία πριν παραδοθούν τελικά στην Ελλάδα.

Η απόδοση στην Ελλάδα διάφορων εδαφών που δικαιωματικά έπρεπε να της ανήκουν (όπως τα Δωδεκάνησα αργότερα, τα Επτάνησα πιο πριν) καθώς και η επέκταση (όχι χωρίς θυσίες) των ελληνικών εθνικών συνόρων σε περιοχές που και πάλι δικαιωματικά έπρεπε ν' ανήκουν στην Ελλάδα (όπως η Θεσσαλία, η Κρήτη, η Μακεδονία και η Θράκη), ήταν γεγονότα που δεν αντιμετώπισαν τόσο μεγάλα και τόσο ανυπέρβλητα εμπόδια (με εξαίρεση, ως ένα βαθμό, την περίπτωση της Κρήτης), όσα αντιμετώπισε το θέμα της Κύπρου. Ο λόγος ήταν ότι στην περίπτωση της Κύπρου υπεισέρχονταν και άλλοι παράγοντες που καθιστούσαν το πρόβλημα πολύ πιο πολύπλοκο, και μάλιστα όταν οι άλλοι αυτοί παράγοντες σχετίζονταν με τα μεγάλα συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων.

------------------------------------------------------------

Μια νέα σελίδα άνοιγε για την Κύπρο

Οι Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου δημιούργησαν στην Κύπρο έναν τύπο «εξαρτημένου - ανεξάρτητου» κράτους υπό την κηδεμονία της Μ. Βρετανίας, της Ελλάδας και της Τουρκίας, που όμοιό του, έστω και ως δείγμα, δεν υπήρχε στον κόσμο. Σήμερα, βέβαια, κανένας δεν υπερασπίζεται εκείνες τις συμφωνίες, δεδομένου ότι χρεοκόπησαν στην πράξη κι είχαν οδυνηρά αποτελέσματα για τον κυπριακό λαό. Τότε όμως, όταν δηλαδή υπογράφηκαν, δεν έλειπαν οι θριαμβολογίες. Tη δημιουργία ανεξάρτητου κυπριακού κράτους με επίσημες γλώσσες την ελληνική και την τουρκική, υπό την κηδεμονία της Μ. Βρετανίας, της Ελλάδας και της Τουρκίας. Τα τρία κράτη - κηδεμόνες εγγυούνταν την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας, με το δικαίωμα να επεμβαίνουν από κοινού ή το καθένα χωριστά όταν αυτή απειλείται. - Τον αποκλεισμό οποιασδήποτε μερικής ή ολικής ένωσης του κυπριακού κράτους με κάποιο άλλο. Στο πλαίσιο αυτό τα βασικά σημεία του κυπριακού συντάγματος, διατυπωμένα με βάση τις αρχές των συμφωνιών, δε θα ήταν δυνατό να τροποποιηθούν.

Η Μ. Βρετανία θα διατηρούσε τις βάσεις της στις περιοχές Ακρωτήρι, Επισκοπή, Παραμάλι, Δεκέλεια, Πέργαμος, Αγιος Νικόλαος και Ξυλοφάγου, καθώς και το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το λιμάνι της Αμμοχώστου και το αεροδρόμιο της Λευκωσίας

Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι το κυπριακό κράτος της «εξαρτημένης ανεξαρτησίας» που δημιουργήθηκε ήταν στηριγμένο πάνω στην αρχή της διχοτόμησης. Κι αυτό δεν άργησε να φανεί σ' όλες του τις διαστάσεις

Οι συγκρούσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων το Δεκέμβρη του 1963 και ο χωρισμός της Λευκωσίας σε δύο κοινότητες με τη χάραξη της «πράσινης γραμμής» είναι το πρώτο μεγάλο βήμα προς τη διχοτόμηση

Ο Κυπριακός λαός, ζώντας σήμερα την πιο κρίσιμη περίοδο της Ιστορίας του, αγωνίζεται για να επιβιώσει στον τόπο αυτό που έζησαν οι πρόγονοί του από χιλιάδες χρόνια.

Ιωάννης Καποδίστριας είχε δηλώσει σαφώς:...όσον δε περί των νήσων, και η ιστορία και τα μνημεία της αρχαιότητος, όλο εν ενί λόγω επιμαρτυρούσιν ότι η Ρόδος, η Κύπρος και τόσαι άλλαι ακόμη (νήσοι) είναι της Έλλάδος διαμελίσματα...


     
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi