Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
worldwide creative inspiration  
Ovi Bookshop - Free Ebook
Tony Zuvela - Cartoons, Illustrations
Ovi Language
George Kalatzis - A Family Story 1924-1967
The Breast Cancer Site
Tony Zuvela - Cartoons, Illustrations
International Red Cross and Red Crescent Movement
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
Migration in Greece - An open wound (in Greek) Migration in Greece - An open wound (in Greek)
by Dimitra Karantzeni
2009-05-05 08:00:37
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
DeliciousRedditFacebookDigg! StumbleUpon
Κοινωνική καταπίεση. Πολιτική εκμετάλλευση. Ρατσισμός. Ξενοφοβία. Περιθωρειοποίηση. Ανεργία. Συνθήκες διαβίωσης που σε ορισμένες περιπτώσεις αγγίζουν τα όρια της εξαθλίωσης. Είναι μερικά από τα γνωρίσματα που στοιχειοθετούν τον απολογισμό της σύγχρονης μεταναστευτικής πολιτικής της ανεπτυγμένης, ευρωπαϊκής, δημοκρατικής, πλουραλιστικής Ελλάδας του 2009.

Χώρα κατ’ εξοχήν αποστολής μεταναστών στο παρελθόν, στα πλαίσια της τότε κυβερνητικής πολιτικής για τη μείωση της ανεργίας, μετεξελίχθηκε, ήδη από τη δεκαετία του 1990, σε χώρα υποδοχής ενός μαζικού κύματος μεταναστών,που αναλογεί περίπου στο 7 – 10% του συνολικού πληθυσμού, προερχόμενο κυρίως από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, της Βαλκανικής Χερσονήσου και πλέον, και των κρατών της Μέσης Ανατολής. Οι περισσότεροι από τους μισούς εξ αυτών είναι αλβανικής καταγωγής, σε ποσοστό άνω του 22% ανέρχονται οι Aνατολικοευρωπαίοι και οι Bαλκάνιοι, περίπου 14% είναι οι Aσιάτες και σε ποσοστό άνω του 12% οι μετανάστες είναι Άραβες και Aφρικανοί.

Χαρακτηριστικό μάλιστα είναι το γεγονός ότι σχεδόν οι μισοί μετανάστες (44,2%) που ζουν σήμερα στην Ελλάδα είναι κατά μέσο όρο ηλικίας 25 - 34 ετών, ενώ αρκετοί τοποθετούνται και στην αμέσως επόμενη ηλικιακή κατηγορία, δηλαδή 35 - 44 ετών (27,6%).   Τα ποσοστά αυτά προδίδουν την σκληρή πραγματικότητα την οποία βιώνει το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι, όντας στην πιο παραγωγική περίοδο της ζωής τους, εγκατέλειψαν απεγνωσμένοι τα πάτρια εδάφη, φορτωμένοι όνειρα και φιλοδοξίες για ένα καλύτερο αύριο, φτάνοντας σε μία εξευρωπαϊσμένη, καθ’όλα ανεπτυγμένη χώρα, η οποία όμως τους επιφύλασσε μία ζωή η οποία μοιράζεται καθημερινά μεταξύ γραφειοκρατικής ταλαιπωρίας, κυνηγητού και κράτησης στα αστυνομικά τμήματα, εναγωνίων προσπαθειών εξεύρεσης εργασίας, εξασφάλισης της άδειας παραμονής, αλλά και ενός λιγότερου εχθρικού, δύσπιστου και καχύποπτου βλέμματος να τους αντικρίζει, κι όλα αυτά, με το συνεχή φόβο της απέλασης από τη χώρα να τους καταδυναστεύει.

Το κοινό σημείο αναφοράς σε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες στην ελληνική επικράτεια συνοψίζεται στην αδυναμία ουσιαστικής πρόσβασης σε κάθε θεσμό, κοινωνική ομάδα ή υπο-ομάδα, στην αδυναμία ενσωμάτωσης και αποδοχής, με λίγα λόγια, τη μή ένταξη. Ίσως κρισιμότερος είναι ο αποκλεισμός στην αγορά εργασίας, είτε λόγω έλλειψης επαγγελματικών προσόντων και εξειδίκευσης, είτε λόγω ρατσιστικής μεταχείρισης και διάκρισης σε βάρος τους από τους εκάστοτε εργοδότες, καθώς η ανεργία σε αυτές τις ομάδες του πληθυσμού – ιδιαίτερα κατά την περίοδο χρηματοοικονομικής κρίσης την οποία διανύουμε – τείνει να διογκώνεται,αναγκάζοντας την πλειοψηφία εξ αυτών να ζουν κάτω από τα επίπεδα της φτώχειας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η ανεργία, – ή στην καλύτερη των περιπτώσεων η ανασφάλιστη εργασία υπό ασταθείς και αβέβαιες εργασιακές συνθήκες – είναι  το ήμισυ του παντός, αφού από αυτήν εκπορεύονται, ως αλυσιδωτή αντίδραση, η περιθωρειοποίηση – γκετοποίηση λόγω της διάκρισης και των ανισοτήτων, η ανικανότητα προσαρμογής, η επιθετικότητα αλλά και η εγκληματικότητα για την οποία τόσο κατηγορούνται καθημερινά.


Επιπροσθέτως, αξίζει τον κόπο να εστιάσει κανείς στα παιδιά των μεταναστών, παιδιά που γεννιούνται σε μια χώρα πολύ μακριά από την πατρίδα τους, που πιθανότατα δεν τη γνώρισαν ποτέ, παιδιά που νιώθουν ξένοι τόσο στη χώρα καταγωγής τους όσο και στη χώρα που τους φιλοξενεί. Σε αυτά τα παιδιά, τα παιδιά «ενός κατώτερου Θεού», που σήμερα υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τις 200.000, τα οποία βιώνουν από την πρώτη μέρα που έρχονται στη ζωή την υποτίμηση, την αδικία, τη διάκριση, σε αυτά τα δακτυλοδεικτούμενα παιδιά, που ακόμη από τις μικρές τάξεις του Δημοτικού – για όσα καταφέρνουν, λόγω οικονομικών συνθηκών να πάνε σχολείο – φοβούνται να αποδείξουν την αξία τους για να μην ξεσπάσουν έριδες εναντίον τους, εναντίον των ξένων που θα τολμήσουν (!) να σηκώσουν την ελληνική σημαία...σε αυτά τα παιδιά θα πρέπει να επικεντρωθούν όλοι εκείνοι που ασυνείδητα και με περισσή ευκολία περιφρονούν, κατηγορούν, καταδικάζουν τους παράνομους οικονομικούς μετανάστες, τους δήθεν κύριους υπεύθυνους για την οικονομική αστάθεια, την υπο-απασχόληση, την άνοδο των δεικτών εγκληματικότητας. Είναι οι ίδιοι που λησμονούν συστηματικά  ότι μιλούν για παιδικές ψυχές, για εύπλαστους ακόμη χαρακτήρες, οι οποίοι φέρουν σε κάθε τους κοινωνική δραστηριότητα το βάρος της ταμπέλας του ξένου, του αλλοδαπού, του άλλου, καθώς όπως έχει υπογραμμίσει και ο υπεύθυνος του κέντρου ημέρας για την ψυχική υγεία των μεταναστών «Βαβέλ», Νίκος Γκιωνάκης: «Αυτή η εκκρεμότητα, το ότι δεν έχουν χαρτιά, έχει αντανάκλαση στο ψυχικό κομμάτι των παιδιών, καθώς αποτελεί σημαντικό ζήτημα στη διαδικασία δόμησης ταυτότητας που δημιουργεί στο παιδί προβλήματα ένταξης. Οταν έχει ελλιπώς διαμορφωμένη ταυτότητα, δεν ξέρει πού ανήκει και το παιδί έχει ανάγκη να ανήκει κάπου, σε μια ομάδα». Επόμενο είναι, αυτά τα νεαρά άτομα, νιώθοντας πως δεν ανήκουν, πως δεν υπάγονται πουθενά, πως δεν ταυτίζονται με τίποτα, να επιδιώκουν ακόμη και διά της βίας να αποκτήσουν τον άλλοτε δεδομένο σεβασμό, την αποδοχή, έστω και μέσω της πρόκλησης φόβου ή/και του τρόμου, της βίαιης δηλαδή επιβολής.

Για του λόγου το αληθές, αξίζει τον κόπο να μεταφέρω μία χαρακτηριστική περίπτωση, όπου η γραφειοκρατία, σε συνδυασμό με την αναποτελεσματική ελληνική μεταναστευτική πολιτική, αντί να επιλύουν τα υπάρχοντα προβλήματα, κάνουν ότι μπορούν για να τα διαιωνίζουν. Η παρακάτω μαρτυρία, η οποία δημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό τόπο της καμπάνιας «Όχι στο ρατσισμό από την κούνια», αποδεικνύει τον ελληνικό παραλογισμό σε όλο του το μεγαλείο.

Η Άουα κατάγεται από τη Σιέρα Λεόνε, βρίσκεται 19 χρόνια στην Ελλάδα και εδώ γέννησε τις δυο από τις τρεις κόρες της. Όλα πήγαιναν σχεδόν «καλά» μέχρι πριν από λίγες μέρες οπότε και χρειάστηκε να τους βγάλει διαβατήριο. Στάθηκε φύσει αδύνατον να αποκτήσουν οι κόρες της ελληνικό διαβατήριο, καθώς το ελληνικό κράτος αρνείται να τους δώσει ακόμα και το πιστοποιητικό γέννησής τους. Αλλά και οι προσπάθειες της ταλαίπωρης μητέρας να εκδώσει διαβατήριο της Σιέρα Λεόνε στα παιδιά της έμεινε άκαρπη, καθότι η Σιέρα Λεόνε δεν συνεργεί στην έκδοση πλαστού πιστοποιητικού και ζητάει πιστοποιητικό γέννησης από τη χώρα όπου οι κόρες της γεννήθηκαν, δηλαδή την Ελλάδα. Ποιό το αποτέλεσμα; Οι δυο κόρες της Άουα είναι καταδικασμένες να παραμείνουν εφ’όρου ζωής έγκλειστες στην Ελλάδα χωρίς δικαίωμα μετακίνησης, εκτός βέβαια και αν μεριμνήσει το ελληνικό κράτος για την απέλασή τους!!!! Κι αυτό είναι μόνο ένα από τα χιλιάδες παραδείγματα τα οποία μπορεί να συναντήσει κανείς, αν περιηγηθεί για λίγα μόνο λεπτά στα φόρα των ελλήνων μεταναστών, εκεί όπου περιγράφεται απροκάλυπτη η δεινή πραγματικότητα.

Αντιλαμβάνομαι τη σκοπιμότητα και την καλή, ενσυνείδητη προαίρεση της ελληνικής πλευράς να αντιμετωπίσει το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης και μάλιστα στα πλαίσια μίας κοινής ευρωπαϊκής στρατηγικής. Και πράγματι, αυτοί οι άνθρωποι, που μόνο στην ελληνική πρωτεύουσα συγκεντρώνουν το 26,5% περίπου του συνόλου των αλλοδαπών στη χώρα, καθιστώντας την Αθήνα μία από τις πολυπολιτισμικότερες πρωτεύουσες της Ευρώπης, δεν δύναται να κυκλοφορούν παράνομα, να εισρέουν και να διαβιούν ανεξέλεγκτα, χωρίς την παραμικρή ενημέρωση των ελληνικών αρχών. Πριν απ’όλα όμως, θα πρέπει να αντιληφθούν πως δεν είναι μόνο η «ιδιαίτερη γεωμορφολογία της Ελλάδας που επιτείνει το πρόβλημα», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Έλληνας πρωθυπουργός, αλλά η ανικανότητα και ανευθυνότητα των ελληνικών αρχών, να ελέγξουν, να οργανώσουν τη μαζική είσοδο των μεταναστών, παράσχοντάς τους  -εν τη απουσία μέριμνας – κάτι περισσότερο από χώρο διακίνησης ναρκωτικών και πραγματοποίησης πολυάριθμων παράνομων δραστηριοτήτων.

Ως μέλος της ΕΕ, και με τις όποιες δυνατότητες διαθέτει ώστε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην περιοχή της Μεσογείου, η Ελλάδα επιβάλλεται να αξιοποιήσει όλα τα διαπραγματευτικά της εργαλεία, κυρίως σε κοινοτικό επίπεδο, ώστε να δώσει το δυναμικό παρόν στην προσπάθεια της ΕΕ να συντονίσει και να εκσυγχρονίσει τις μεταναστευτικές πολιτικές των κρατών – μελών της, ούτως ώστε να εξασφαλιστεί η προστασία και ο έμπρακτος σεβασμός των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων για το μεταναστευτικό πληθυσμό. Η ελληνική πολιτεία θα πρέπει να πάψει να κωφεύει και να περιορίζεται στο να κατακρίνει μία κατάσταση, την οποία η ίδια ανατροφοδοτεί και αναπαράγει. Ο τομέας της μεταναστευτικής πολιτικής, όπως και οι περισσότεροι τομείς της ελληνικής σύγχρονης κοινωνικο-πολιτικής πραγματικότητας, πάσχει από κάθε άποψη και έχει ανάγκη από άμεση, ριζοσπαστική αλλαγή. Όχι τόσο σε όρους εκλογικούς, όπως πολλοί ίσως θα έσπευδαν να μεταφράσουν τη θέση αυτή, όσο σε όρους ουσιαστικής πολιτικής αναθεώρησης, ριζικής αναδιαμόρφωσης, στήριξής της σε νέα, ισχυρότερα θεμέλια, που θα αντέξουν στο χρόνο και στις πιέσεις της νέας παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, στην οποία – αποδεχόμενοι ή μή την ύπαρξή της – ζούμε αναπόδραστα όλοι μας.

Πηγή: εταιρεία δημοσκοπήσεων MRB

   
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi