Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Visit Ovi bookshop - Free eBooks  
Ovi Bookshop - Free Ebook
worldwide creative inspiration
Ovi Language
George Kalatzis - A Family Story 1924-1967
WordsPlease - Inspiring the young to learn
Tony Zuvela - Cartoons, Illustrations
International Red Cross and Red Crescent Movement
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
European elections - who cares (In Greek) European elections - who cares (In Greek)
by Dimitra Karantzeni
2009-03-18 08:28:03
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
DeliciousRedditFacebookDigg! StumbleUpon

Τον προσεχή Ιούνιο – και συγκεκριμένα μεταξύ 4 και 7 Ιουνίου – θα διεξαχθούν οι εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του κορυφαίου πολιτικού και θεσμικού οργάνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς πρόκειται για το πιο αντιπροσωπευτικό σώμα των ευρωπαϊκών λαών, όντας άμεσα εκλεγμένο μέσω της δημοκρατικής διαδικασίας της καθολικής ψηφοφορίας.
Παραταύτα, το ερώτημα που τίθεται είναι εάν οι Ευρωπαίοι πολίτες αποδίδουν την πρέπουσα σημασία σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση, αν προτίθενται να συμμετάσχουν ασκώντας το δημοκρατικό τους  δικαίωμα και κυρίως, ποια είναι τα κριτήρια με βάση τα οποία αποφασίζουν ποιους θα στηρίξουν με την ψήφο τους.

Ένα σχετικά αντιπροσωπευτικό μέσο διερεύνησης των προθέσεων των Ευρωπαίων, είναι το Ευρωβαρόμετρο, του οποίου τα πρόσφατα αποτελέσματα του Σεπτεμβρίου του 2008 για τις επικείμενες ευρωεκλογές κρίνονται για ακόμη μία φορά ανησυχητικά, καθώς αυτό που κυρίως προκύπτει είναι η άγνοια και η αδιαφορία, ακόμη και η σύγχυση των πολιτών για τους θεσμούς, τις λειτουργίες και τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μιλώντας με αριθμούς, το 50% των ερωτηθέντων δηλώνει πως δεν ενδιαφέρεται για τις ευρωεκλογές, το 14% είναι σίγουρο πως δεν θα προσέλθει στις κάλπες, ενώ μεγάλο αναμένεται να είναι το ποσοστό των αναποφάσιστων, καθώς μόλις το 30% αποφάνθηκε πως σίγουρα θα συμμετέχει στην ψηφοφορία, ενώ τέλος, η πλειοψηφία (75%), αγνοεί την ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών, μόλις ένα 16% την προσδιορίζει σε επίπεδο έτους και ένα ισχνό 4% σε επίπεδο μήνα.

Αυτή λοιπόν η άγνοια και η αδιαφορία θα μπορούσαν να ερμηνευθούν με δύο διαφορετικούς τρόπους. Αρχικά, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως οι Ευρωπαίοι πολίτες θεωρούν ότι δεν έχει νόημα να ασχοληθούν ενεργά με μία διαδικασία που δεν θα τους αποφέρει ουσιαστικό κέρδος, καθώς έχουν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους στις εθνικές κυβερνήσεις, συνεπώς αντιλαμβάνονται τη συμμετοχή τους στις ευρωεκλογές ως πραγματικό χάσιμο χρόνου. Μία δεύτερη ερμηνεία, άμεσα συνδεόμενη με την προηγούμενη, συνίσταται στο ότι οι πολίτες της Ένωσης δεν έχουν αντιληφθεί τον ουσιαστικό ρόλο που θα μπορούσαν να διαδραματίσουν οι ίδιοι σε υπερεθνικό επίπεδο, τη θέση τους και τα μέσα που θα μπορούσαν να μεταχειριστούν για να ασκήσουν πίεση προς την κατεύθυνση που θα εξυπηρετούσε το κοινό τους ώφελος.

Σε κάθε περίπτωση, η ευθύνη καταμερίζεται κυρίως μεταξύ των ίδιων των εθνικών πολιτικών προσώπων, ηγεσιών, κομματικών μηχανισμών και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Πιο συγκεκριμένα, από τη μία μεριά, οι πολιτικοί, επιδιώκουν να συγκεντρώνουν την προσοχή  του εκλογικού σώματος δίνοντας την εικόνα του «εθνικού ήρωα», υπερασπιστή των εγχώριων συμφερόντων, τα οποία υποεκπροσωπούνται ή παραγκωνίζονται από την Ένωση, που φέρει το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου για κάθε αντιλαϊκό πολιτικό μέτρο το οποίο λαμβάνεται. Ο ρόλος αυτός του καλού και του κακού στις σχέσεις κράτους – Ένωσης έχουν διαποτίσει τους Ευρωπαϊκούς λαούς, ιδιαίτερα τους πιο ευρωσκεπτικιστές εξ αυτών, με δυσάρεστες συνέπειες και σημαντικό πολιτικό κόστος κάθε φορά.  Θυμίζω για παράδειγμα σε αυτό το σημείο, την ελληνική περίπτωση με το ζήτημα του «βασικού μετόχου», όπου η ελληνική κυβέρνηση Καραμανλή προσπαθούσε εις μάτην να εναντιωθεί στις κοινοτικές επιταγές που αιτούνταν την απομάκρυνση οποιασδήποτε στρέβλωσης του ελεύθερου ανταγωνισμού, στον τομέα των επιχειρηματιών που ταυτόχρονα κατείχαν μετοχές σε συγκροτήματα ΜΜΕ και αναλάμβαναν την κατασκευή δημοσίων έργων, παραμερίζοντας την υπεροχή του κοινοτικού Δικαίου έναντι των εθνικών, μια εναντίωση που επέφερε κυρώσεις στη χώρα, καθώς η πολιτική ανταγωνισμού είναι πεδίο αποκλειστικής αρμοδιότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ας μην ξεχνάμε βέβαια, πως ο ρόλος του εθνικού υπερήρωα, των εκάστοτε αρχηγών κρατών, είναι εν πολλοίς – σαφώς υπάρχουν και εξαιρέσεις – πλασματικός, καθώς συχνά επιδιώκουν να επιτύχουν τη θεσμοθέτηση πολιτικών σε επίπεδο Ένωσης, προστατεύοντας το πολιτικό τους προφίλ και αποφεύγοντας την καταψήφιση στις εγχώριες εκλογές – ή αλλιώς τη «μάχη της καρέκλας»  - . Όσο για τις ευρωεκλογές, δεν είναι για αυτούς παρά μια σφυγμομέτρηση, μία πρόθεση ψήφου, μια εκλογική αναμέτρηση δεύτερης διαλογής, (second-border elections),  την οποία καλούνται να λάβουν σοβαρά υπ όψιν τους, κατά την διαδικασία της οργάνωσης της ψηφοθηρικής, πολλά υποσχόμενης προεκλογικής τους εκστρατείας.

Από την άλλη μεριά, σοβαρό μερίδιο ευθύνης έχουν και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία αφενός ακολουθούν το πολιτικό παιχνίδι στο οποίο αναφερθήκαμε άνωθεν – φιλοκυβερνητικά ή μη -, αφετέρου τοποθετούν πολύ χαμηλά στην ατζέντα τους τις ευρωπαϊκές ειδήσεις, οδηγώντας σε ελλιπή πληροφόρηση των πολιτών για τα κρίσιμα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα που αγγίζουν άμεσα την καθημερινότητά τους εν αγνοία τους, ενώ όταν αυτές αναφέρονται, έχουν ξεκάθαρο εθνικό πυρήνα, μιας και η Ένωση αντιμετωπίζεται ως ένα είδος δορυφόρου, περιστρεφόμενου γύρω από τα κράτη – μέλη με κύριο μέλημα να επιλύει τα εθνικά τους ζητήματα (problem – solving institution) ή/και να θεσπίζει εις βάρος τους αυστηρούς και αμετάκλητους κανόνες. Είναι αδιαμφισβήτητο, άλλωστε, πως ο καθορισμός της ημερήσιας διάταξης (agenda setting), συνιστά το ισχυρότερο όπλο της τέταρτης εξουσίας, καθώς μολονότι ουδείς μας επιβάλλει τί θα σκεφτόμαστε, είναι σαφές ότι μας οριοθετούν, για ποια πράγματα θα σκεφτόμαστε, και προσωπικά φρονώ πως αυτό είναι χειρότερο, αφού δρα ανεπαίσθητα, μή αφήνοντας πολλά περιθώρια ελλιγμού, μα συγχρόνως πολύ ουσιαστικά, καλλιεργώντας συνειδήσεις, δημιουργώντας κλίμα και διαμορφώνοντας συγκεκριμένες επικοινωνιακές συνθήκες.

Το αποτέλεσμα; Οι πολίτες αισθάνονται, τυπικά και ουσιαστικά, μακριά από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ δεν φαίνεται να έχουν ξεπεράσει τα φαντάσματα του παρελθόντος με τους στείρους εθνικισμούς που τα συνόδευαν. Απέχουμε πολύ από τη δημιουργία και διατήρηση μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας, παράλληλα με την αντίστοιχη εθνική, την καλλιέργεια του αισθήματος του συνανήκειν σε μία κοινότητα που αφορά όλους, όπου ο καθένας ατομικά, μα και όλοι συλλογικά μπορούν να διαδραματίσουν ουσιαστικό ρόλο στην εξέλιξή του ως ενωσιακού πολιτικού  - πέραν του οικονομικού – μορφώματος, με ίσους όρους και ενιαία αντιπροσώπευση, υπό την έννοια της μίας ισχυρής φωνής, ως δυναμικού και ενεργητικού εξωτερικού παίκτη στη διαμόρφωση της διεθνούς πραγματικότητας. Είναι σαφές εξάλλου, ότι ακόμη και όσοι ψηφίζουν στις ευρωεκλογές, μοιραία κινούνται με εθνικά κριτήρια, με άξονα συγκεκριμένες πολιτικές προσωπικότητες και όχι τα πολιτικά προγράμματα, την ιδεολογία και το διαφορετικό ευρωπαϊκό όραμα των ευρωπαϊκών σχηματισμών, τους οποίους προφανώς αγνοούν στην συντριπτική τους πλειοψηφία.

Κλείνοντας, λοιπόν, συμπεραίνουμε πως όσο το αλσιβερίσι μεταξύ πολιτικών, ΜΜΕ και λοιπών διαμορφωτών της κοινής γνώμης καλά κρατεί, το ευρωβαρόμετρο θα εξακολουθεί να αποφέρει αποτελέσματα που θα θυμίζουν περισσότερο θερμοκρασίες πολικού ψύχους, παρά στήριξης των πολιτών προς στην Ευρωπαϊκή Ένωση.


     
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi