Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Apopseis magazine  
Ovi Bookshop - Free Ebook
Join Ovi in Facebook
Ovi Language
Ovi on Facebook
Stop violence against women
Murray Hunter: Opportunity, Strategy and Entrepreneurship
International Red Cross and Red Crescent Movement
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
Hooligans & Youth (Greek) Hooligans & Youth (Greek)
by Dimitra Karantzeni
2008-04-26 09:14:54
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
DeliciousRedditFacebookDigg! StumbleUpon

«Βάνδαλα άτομα που βιαιοπραγούν στο όνομα της απόλυτης αναρχίας και ανατρεπτικότητας, που καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους χωρίς να διεκδικούν, συνήθως άτομα νεαρής ηλικίας, με ροκ ατημέλητη περιβολή και αμφίεση που παραπέμπει στον κόσμο των αναρχικών, με χυδαίο λεξιλόγιο και επιθετικές τάσεις στις περισσότερες εκφάνσεις της καθημερινότητάς τους. Κινούνται κατά ομάδες, τα μέλη των οποίων ταιριάζουν τόσο φυσιογνωμικά όσο και στους κώδικες συμπεριφοράς και εν γένει θυμίζουν άτομα του υποκόσμου με ζωώδη ένστικτα, σχεδόν α-κοινωνικά όντα…» Αυτό είναι το προφίλ που η κοινωνία μας, μέσα από τους φορείς και θεσμούς της, ιδιαίτερα τα ΜΜΕ, που όλοι ασπαζόμαστε και υπηρετούμε, έχει διαμορφώσει για μια μερίδα ατόμων που πράγματι κινείται βίαια και επιθετικά. Είναι όμως δυνατόν αυτή η άναρχη και ανεξέλεγκτη δραστηριοποίηση να προκύπτει εκ του μηδενός;

Την πηγή αυτής της συμπεριφοράς είναι που η κοινωνία μας, όχι με την απρόσωπη διάστασή της, αλλά με όλες της οι μορφές, από την πολιτική εξουσία ως και τη μεμονωμένη, ατομική αντίδραση ιδιώτη, ενός δηλαδή από εμάς, είναι που διστάζει να δει, να παραδεχτεί, να νιώσει τα εγκληματικά λάθη και τις ζωτικής φύσως αδυναμίες, για να μπορούμε να μιλάμε λιγότερο ουτοπικά όταν αναφερόμαστε σε πολλά υποσχόμενες απόπειρες εξάλειψης του φαινομένου…

Και δεν είναι για άλλο λόγο παρά γιατί αυτοί οι άνθρωποι, βρίσκονται απέναντι. Απέναντι στο σκληρά επικριτικό πρόσωπο της κοινωνίας, που κατακεραυνώνει, δικαίως ή αδίκως πρόσωπα και καταστάσεις, με εκείνη τη μάσκα του αδέκαστου, αμερόληπτου, απόλυτου.

Κι όμως, αν προσπαθούσαμε να δούμε αυτά τα άτομα, με βλέμμα λιγότερο αιχμηρό και καταδικαστικό, θα αντιλαμβανόμασταν, πως η βία στην οποία καταφεύγουν δεν είναι αυθαίρετη, όπως συχνά παρουσιάζεται, ούτε και πρόκειται για ένα ανεξέλεγκτο συναίσθημα, ως αποτέλεσμα του πάθους ενός φανατισμένου οπαδού για την αθλητική ομάδα που υποστηρίζει, αλλά είναι μία υποσυνείδητα παρακινούμενη, αγωνιώδης προσπάθεια να αποδείξουν ότι υπάρχουν, και ότι θέλουν και μπορούν να ξεχωρίζουν. Είναι ένας τρόπος για αυτούς να αναπληρώσουν το κενό της ατομικής ταυτότητας, που οι ενδοοικογενειακές, εκπαιδευτικές και άλλες ελλείψεις δεν κατάφεραν ποτέ να γεμίσουν. Όσο για κοινωνική ταυτότητα, ούτε λόγος. Αδύναμα να αποδεχτούν συγκεκριμένους ρόλους και να αναλάβουν ατομικές ευθύνες, χάνονται μέσα σε αυθαίρετες, περιστασιακές ή μη συλλογικότητες άμορφης μάζας, όπου η συλλογική συχνά ανώνυμη δράση, εξαφανίζει και το παραμικρό ατομικό αποτύπωμα.

Μια απεγνωσμένη προσπάθεια να στείλουν ένα μήνυμα – καταπέλτη στους κατασταλτικούς μηχανισμόυς του κράτους, στην αναλγησία του και τις κοινωνικές ανισότητες που αν δεν καλλιεργεί, σίγουρα ανέχεται και διατηρεί.

Σαφέστατα η δημοσιότητα που απολαμβάνουν, πρωτοστατώντας στα εξώφυλλα του ημερήσιου και περιοδικού Τύπου και στα τηλε-παράθυρα, παίζει και εκείνη το ρόλο της. Διότι αν και αρνητική δημοσιότητα, δεν παύει να είναι δημοσιότητα. Δεδομένου ότι ένας εξοργισμένος, τυφλωμένος από φανατισμό οπαδός είναι πλέον στην ύστερη εποχή της τηλεοπτικής απορρύθμισης, εγγενές στοιχείο αύξησης της τηλεθέασης, τα διάφορα ΜΜΕ, αντί να κάμπτουν τις εκδηλώσεις επιθετικής συμπεριφοράς, εξοργίζουν με τα αφοριστικά και έντονα δραματοποιημένα – χάριν της κερδοσκοπίας – σχόλιά τους, όχι μόνο τους χούλιγκανς αλλά το σύνολο των ένθερμων οπαδών, οι οποίοι με τη σειρά τους απαντούν στις κατηγορίες με σκληρότερες πράξεις, εντός και εκτός των αθλητικών χώρων. Οι νεαροί οπαδοί με τη σειρά τους, πολλαπλασιάζουν τις πράξεις βίας και βλασφημίας μπροστά στα Μέσα Ενημέρωσης, ακριβώς για να αποκτήσουν μεγαλύτερη δημοσιότητα και να αυξήσουν το γόητρό τους μέσα στους κόλπους των ομάδων όπου είναι οργανωμένοι. Έτσι ολοκληρώνεται αρχικά ένας φαύλος κύκλος, με ατέρμονες επαναλήψεις επ άπειρον.

Κι έτσι αυτό που τελικά διαπιστώνουμε, και που ίσως θα έπρεπε και οι ιθύνοντες αυτής της χώρας να εμπεδώσουν, είναι ότι δεν πρέπει να πατάξουμε τους χούλιγκανς, αλλά το χουλιγκανισμό. Αντί δηλαδή να αναζητούμε μεθόδους που θα μας επιτρέπουν να διατηρούμε ένα πολιτισμένο, εξευρωπαϊσμένο προφίλ, απομονόνωντας και αποκλείοντας αυτά τα άτομα, ή εκείνα για τα οποία τα στερεότυπα της εποχής μας δημιουργούν υποψίες και αρνητικές εντυπώσεις, θα πρέπει να φτάσουμε σε εκείνο το επίπεδο ειλικρίνειας και προθυμίας, και να εξαλείψουμε όλα εκείνα που οδηγούν ένα άτομο στο χουλιγκανισμό, παρά να εξαλείψουμε το άτομο αυτό καθεαυτό. Αν αληθεύει ο ισχυρισμός ότι η βία γεννά βία, τότε ποια λελογισμένη ανθρώπινη τακτική θεωρεί πρέπον να απαντούμε με τέτοια σκληρότητα σε κάθε εγκληματική συμπεριφορά, περισσότερη ενδεχομένως από την ίδια ή και αυτή που την προκάλεσε;

Μία σύντομη ανασκόπηση της τρέχουσας κοινωνικής πραγματικότητας θα καταδείκνυε σε αρκετά υψηλά ποσοστά για να αντιμετωπιστούν ως μεμονωμένα ή συγκυριακά, οικογένειες γεμάτες βία, αδιαφορία, ψυχολογική πίεση, εξαναγκασμό, εκπαιδευτικούς που απέχουν πολύ από αυτό που κάποτε ως λειτούργημα έχαιρε άπλετου σεβασμού, σχολεία όπου παρέχεται γνώση (και αυτή συχνά μερική και κατακερματισμένη) και όχι παιδεία, και όπου μικροί εύπλαστοι χαρακτήρες μπορούν να καταλήξουν δακτυλοδηκτούμενοι με περισσή ευκολία, εργοδότες που καταπατούν απροκάλυπτα και τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα για 500 και κάτι ευρώ, εάν φυσικά ανοίξουν την πόρτα τους, τηλεοπτική βία, που πλέον βρίσκεται απροκάλυπτα και μή έως και στα κινούμενα σχέδια που κάποτε θεωρούνταν σπουδαία μέσα ψυχικής διάπλασης, μια καθημερινότητα καραβόπανο που μπάζει από παντού…

Όλα τα παραπάνω, είναι καίρια, φλέγοντα θέματα, σε μια λίστα που πιθανόν κανείς θα αμφέβαλε, τόσο για την ιεράρχησή της, όσο και για αν θα εύρισκε ποτέ το τέρμα της…Είναι όμως σίγουρα και ζητήματα από τα οποία, όσοι ενδιαφέρονται για την πάταξη του φαινομένου του χουλιγκανισμού, θα όφειλαν να αρχίσουν. Γιατί εν τέλει αν όλα τα παραπάνω δεν καλλιεργούν επιθετικότητα, τότε τί την καλλιεργεί;

Σαφέστατα, δεν δικαιώνουμε στο ελάχιστο τη δράση των χούλιγκανς, αντίθετα την καταδικάζουμε ως παράνομη, βλαπτική δραστηριότητα, και πρέπει οπωσδήποτε να τιμωρείται πάραυτα και παραδειγματικά. Θεωρούμε όμως, ότι αυτό από μόνο του, είναι πολύ κοντόφθαλμο για να αρκεί και να δικαιώνει τις όποιες ουμανιστικές συνειδήσεις μας. Διότι πριν το έσχατο στάδιο της καταστολής, υπάρχει και το στάδιο της πρόληψης, όπου και πραγματικά πάσχουμε κυρίως επειδή είτε το αγνοούμε, είτε επειδή σκοπίμως το παρακάμπτουμε. Ας μην υποκρινόμαστε. Κανένας δε γεννιέται χούλιγκαν. Σήμερα όμως, δυστυχώς, εύκολα κανείς γίνεται. Διότι είναι πολύ λεπτά τα σχοινιά της ισορροπίας, όταν κανείς έχει να αντιμετωπίσει τόσα ανοιχτά μέτωπα στις πρώτες του κιόλας κοινωνικές επαφές.

Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποια δράση χούλιγκανς θα αναδειχτεί στην επικαιρότητα, πριν βιαστούμε να παρομοιάσουμε αυτά τα άτομα με άγρια ζώα, ας αναλογιστούμε κι εκείνο το κανιβαλιστικό τέρας της σύγχρονης κοινωνίας που μας οδηγεί σε αλληλοσπαραγμό…



   
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(5)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

Emanuel Paparella2008-04-26 15:32:01
Interesting analysis of the psychology of hooliganism. Indeed, anarchic tendencies may well be a way of attracting attention and Kierkegaard may even considier them on a higher level than lives of "quiet desperation." But perhaps that other existentialist Dostoyevsky had it on target: place man in a wholly deterministic universe and he will blow it up simply to prove that he is free." It is that freedom which engenders the age of anxiety.


Κώστας2008-04-26 16:47:07
Καλό, αλλά από ότι φαινεται η εξουσία ποτέ δεν παίρνει το μήνυμα.


Dimitra Karantzeni2008-04-26 20:48:04
Mr Emanuel Paparella,
First of all, thank you very much for your comment, it is very important to me, to enchange ideas rather than just expressing myself. I do agree with you that freedom is a conception that seducts people, especially young ones, and makes them want to surpass their limits, their moral borders... However, i truly beleive that this phenomenon is faced one-sidedly, leading to a vicious circle without any sense.. It seems to me, that if the way we confront this problem doesn't change ultimately, the solution will remain an utopia..


Emanuel Paparella2008-04-26 23:44:09
Indeed Ms. Karantzeni, Utopias are ok as ideals to illuminate our deficinecies and avoid the temptation of resting in the "is" at the expense of the "ought," as long as they don't distract from Plato's Republic which is second best to Utopia but at least attainable within the confines of human nature. I for one see Hooliganism as a symptom rather than a cause of the nihilism afflicting modern societies.


Sevil Stathoula2008-05-04 02:11:16
A well written analysis of the hooligan phenomena. The psychology of hooliganism and the act of power; the many faces of power in a corrupted world lacking morals and interested only in gaining wealth and force.


© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi