Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Apopseis magazine  
Ovi Bookshop - Free Ebook
Join Ovi in Facebook
Ovi Language
Murray Hunter: Essential Oils: Art, Agriculture, Science, Industry and Entrepreneurship
Stop violence against women
Tony Zuvela - Cartoons, Illustrations
International Red Cross and Red Crescent Movement
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
Discriminative fan...  (in Greek) Discriminative fan... (in Greek)
by Romanos Dragasis
2007-04-03 10:16:00
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
DeliciousRedditFacebookDigg! StumbleUpon
Από την περασμένη Πέμπτη στην Ελλάδα - και με αφορμή τη δολοφονία ενός 25χρονου οπαδού του Παναθηναϊκού από κάποιους οπαδούς του Ολυμπιακού και τον τραυματισμό αρκετών άλλων - όλοι άρχισαν να ασχολούνται σε υπερβολικό βαθμό σε κανάλια και ραδιόφωνα με το θέμα της «οπαδικής» βίας. Βλέπετε, την ελληνική κοινωνία τη σοκάρει το άκουσμα ενός νεκρού, την ίδια στιγμή που την άφηναν επί χρόνια παγερά αδιάφορη οι ολοένα αυξανόμενες συγκρούσεις οπαδών εντός κι εκτός γηπέδων.

Πέραν όμως της κατά βάση υποκριτικής και ωφελιμιστικής προσέγγισης των περισσότερων Μ.Μ.Ε., όλοι συμφωνούμε πως τέτοιες πράξεις, όπως η συγκεκριμένη δολοφονία και η βιντεοσκόπηση(!) αυτής από αδίστακτα άτομα, αποτελούν γεγονότα που από μόνα τους ζητούν την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Είναι όμως επιτακτική η ανάγκη να κοιτάξουμε και λίγο πιο πέρα από το δέντρο, μήπως και καταφέρουμε να κατανοήσουμε που οφείλονται τέτοια φαινόμενα στην ελληνική κοινωνία, γιατί φαίνεται πως ποτέ δε μας προβλημάτισαν τα σοβαρά και τα σπουδαία, αλλά μας απασχολούσε ανέκαθεν ο μικρόκοσμός μας.

Έτυχε να ακούσω απόψεις «αγανακτισμένων» πολιτών, οι οποίοι πρότειναν να στείλουμε όσους συμμετέχουν στα επεισόδια σε κάποια ερημιά για να σκοτωθούν με την ησυχία τους. Κάποιους άλλους να λένε πως ό,τι έπαθαν καλά το έπαθαν γιατί πήγαιναν γυρεύοντας. Αμέσως μέσα μου χτύπησε ένα καμπανάκι. Κατ’ ευθείαν ήρθαν στο μυαλό μου παραπλήσιες ιστορίες κοινωνικού ρατσισμού με αφορμή κάποια άλλα «ευαίσθητα» θέματα. Θυμήθηκα την ιστορία με το κέντρο απεξάρτησης από τα ναρκωτικά που σχεδιαζόταν στη Θεσσαλονίκη, αλλά κανείς δεν το ήθελε κοντά του μαζί με τους «αλήτες» τοξικομανείς. Θυμήθηκα τις ιστορίες για το πόσο δύσκολο είναι να επανενταχθούν στην ελληνική κοινωνία οι «ψυχασθενείς» τη στιγμή που γίνονται φιλότιμες προσπάθειες από ορισμένους ειδικούς. Θυμήθηκα τη Σπιναλόγκα όπου εξοριζόντουσαν οι λεπροί της Κρήτης και πολλά πολλά ακόμα.

Δυστυχώς όμως η Ελλάδα έχει συνηθίσει να στρουθοκαμηλίζει. Έχουμε μάθει να μην κοιτάμε στα μάτια τις καταστάσεις κι απλά να γυρίζουμε το κεφάλι μας από την άλλη πλευρά. Τι φταίει άραγε που 300 άτομα ένα ηλιόλουστο μεσημέρι πήγαν να αλληλοσκοτωθούν; Αυτά τα άτομα δεν είναι μέρος του κοινωνικού μας συνόλου;

Σαφώς και στην καλύτερη κοινωνία ανθρώπων θα υπάρχουν πάντα άτομα που για κάποιους λόγους θα έχουν παραβατική ή έξω από την «κοινή λογική» συμπεριφορά. Είναι όμως η ελληνική κοινωνία δομημένη σε σωστές βάσεις, έτσι ώστε απλά να θεωρούμε τα συγκεκριμένα άτομα απλά ως παραβατικά ή μήπως προάγει τη βία καθημερινά κι εμείς εθελοτυφλούμε;

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα τεράστιο κοινωνικό φαινόμενο. Σε καμία περίπτωση δεν πήραν οι σημερινοί 25ρηδες λάθος δρόμο έτσι ξαφνικά. Η ιστορία πάει αρκετά χρόνια πίσω στη νοοτροπία του Έλληνα που λειτουργεί περισσότερο σαν άτομο παρά σαν ομάδα μέσα στον κοινωνικό ιστό. Μιλάμε για την Ελλάδα του «ωχαδελφισμού», του «σταρχιδισμού», της «μίζας», της «ρεμούλας», της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας, της φοροδιαφυγής, της ψευτομαγκιάς, του βολέματος, της τεράστιας ανεργίας, της ετεροαπασχόλησης, της ανασφάλιστης εργασίας για 500€ με 15ώρη απασχόληση, των διαλυμένων πανεπιστημίων, των ημιδιαλυμένων σχολείων, της διεφθαρμένης εκκλησίας (για όσους πιστεύουν), της ανύπαρκτης υγειονομικής περίθαλψης κ.ο.κ. Όλα τα παραπάνω, αν το καλοσκεφθείτε, ασκούν μία μορφή βίας καθημερινά αν όχι σε όλους, στους περισσότερους από εμάς, ενώ αντίστοιχα κι εμείς οι ίδιοι ασκούμε ασυνείδητα αντίστοιχη βία. Δεν είναι για παράδειγμα βία η μαύρη ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία που προσφέρει ο εργοδότης, γνωρίζοντας πως η μεγάλη ανεργία θα αποτρέψει την αντίδραση του εκάστοτε υπαλλήλου;

Το λυπηρό είναι ότι βλέπεις τριγύρω σου τι συμβαίνει και κάποιες στιγμές νοιώθεις ότι τείνει η κοινωνία να μεταμορφωθεί ολοκληρωτικά σε ζούγκλα. Φτάνεις στο σημείο να κάνεις το «σωστό» και να σε χλευάζουν, να κάνεις κάτι διαφορετικό και να σου βάζουν ταμπέλες τύπου «δεξιός» «αριστερός» «φασίστας», να θεωρείται μαγκιά η «λαμογιά», να βλέπεις άτομα να ανεβάζουν το «εγώ» τους αγοράζοντας με δάνειο ένα νέο πολυτελές αμάξι αντί με το 1/10 των χρημάτων να κάνουν 2-3 πράγματα που θα τους ανοίξουν λίγο το μυαλό. Στη δημόσια ζωή, ο βουλευτής θεωρείται δεδομένο ότι υπάρχει για να μας υπηρετεί πελατειακά, ο δημοσιογράφος είναι εξ' ορισμού χωμένος στη διαπλοκή, οι πολιτικοί είναι de facto ανίκανοι, οι καθηγητές δεν μας ενοχλεί που είναι ανεπαρκείς κι άλλα πολλά.

Μετά τα παραπάνω, πόσο δύσκολο είναι να φανταστούμε πως η ίδια η κοινωνία μας που λειτουργεί τόσο στρεβλά στην απλή καθημερινότητά της, που θεωρεί λογικό το «φακελάκι» και το «λάδωμα», δεν δημιουργεί έναν αρρωστημένο φαύλο κύκλο που ωθεί σε βίαιες συμπεριφορές; Άραγε πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε ως πολίτες την καραμέλα περί «πολιτικού κόστους» όταν αυτό είναι το συμφέρον τον ολίγων; Πότε θα πάψουμε να θεωρούμε τα αυτονόητα ως πρόοδο;

Για τέτοια φαινόμενα, λίγο ή πολύ, φταίμε όλοι μας. Η λογική του «πάνω απ' όλα μακριά από εμάς, αρκεί να μη τα βλέπουμε κι εκεί τελειώνουν οι ευθύνες μας σαν ελληνική κοινωνία», εκτός του ότι είναι λανθασμένη, οδηγεί στο να καλύπτονται κι όχι να αντιμετωπίζονται τα όποια προβλήματα. Δεν μπορείς να λες δεν πληρώνω τον λογαριασμό του τηλεφώνου και τον πετάω στα σκουπίδια. Αργά ή γρήγορα θα σου χτυπήσει το σπίτι ο δικηγόρος της εταιρείας για να εισπράξει το ποσό με τόκους. Κάπως έτσι θα σου «χτυπήσει» κάποια μέρα την πόρτα κι η λεγόμενη «τυφλή βία» και πιθανώς εκείνη τη στιγμή αναρωτηθείς αν σαν πολίτης έχεις ευθύνες για το φαινόμενο ή όχι. Ίσως τότε όμως, να είναι αργά.

    
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(1)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

Γιώργος2007-04-04 08:26:26
Σωστός.


© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi