Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Μονοπάτι της Εκεχειρίας  
Ovi Bookshop - Free Ebook
Ovi Greece
Ovi Language
George Kalatzis - A Family Story 1924-1967
WordsPlease - Inspiring the young to learn
Murray Hunter: Opportunity, Strategy and Entrepreneurship
International Red Cross and Red Crescent Movement
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
Τα ανείπωτα και το αιδοίο που καπνίζει Τα ανείπωτα και το αιδοίο που καπνίζει
by Katerina Charisi
2015-12-17 09:41:27
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
DeliciousRedditFacebookDigg! StumbleUpon

Τα ανείπωτα και το αιδοίο που καπνίζει

Αχ. Αυτό. 
 
Από πού να αρχίσω και ποιος θα με μαζέψει μετά, δεν ξέρω. Το βιβλίο που πολύ φοβάμαι ότι μπορεί να βραβευτεί κιόλας (στιγματίζοντας ξανά το αναγνωστικό επίπεδο του μέσου Έλληνα ΔΥΣΤΥΧΩΣ- ελπίζω να μη συμβεί), το οποίο κατάφερε (έλα μασιοκαμένο ταμτιριρί στον τόπο σου) να χαλάσει φιλίες, να προκαλέσει μια αναμπουμπούλα και ένα ξεκατίνιασμα άνευ προηγουμένου, μετά από 2 ακόμη βιβλία στη ζωή μου ολόκληρη– που εγώ τα αποκαλώ «ούτε για πέταμα δεν κάνουν» - τα οποία διάβασα και σιφιλιάστηκα τόσο που γυρνούσα γύρω γύρω από τον εαυτό μου σα κοπρόσκυλο που το τρώνε οι ψύλοι, είναι μια απόλυτη μαπένια μάπα.
 
ex01_400Τι να πιάσω και τι να αφήσω? Το φονικά σαγόνια του καλωδίου? (η δεύτερη φορά που είπα οου ντιπ σιτ, κατάλαβα- την πρώτη την είπα με την καλόγρια και τα μαντρόσκυλα και τον χάχα μπράβο που μου θύμισε ξανά μπάτσο της αγαπημένης μου μεγάλης των μπάτσων σχολής) Τη μικρή Ελένη που κανείς δεν την παίζει και που είναι μια Μάρθα Βούρτση, ένας Καϊλας (και τον αγαπώ τον Καϊλα ρε γαμωτο) κι ένας Ξανθόπουλος στη νιοστή?
 
Το θωρηκτό Ποτέμκιν με τις τρίχες στη μύτη που κάθεται όλη μέρα σαν το βούδα του καναπέ και γαβγίζει, ή το ηλίθιο ανθρωποειδές που όσο καλός, αδύναμος, φιλότιμος, χλεχλές κι αν είσαι ρε παιδί μου, κάπου υπάρχει κι ένα όριο αλλιώς καταντάς να μιλάς στη χούφτα σου ολημερίς? (για να μην πω τη λεξούλα από Μ και το ξεφτιλίσω από τωρα)
 
Δε θα σας πω ψέματα. Πήδηξα σελίδες, πήδηξα, πήδηξα και τέτοιο πήδημα ούτε στα νιάτα μου δεν έχω ρίξει. Ακόμα και κάτι μεξικάνικες σαπουνόπερες  που υπήρχαν κάποτε - από αυτά τα εκνευριστικά μεταγλωτισμένα «Ωιμέ, Σορίτο» (ακούς πρώτα την ατάκα- κουνιούνται τα χείλια μετά) «πότε θα με παντρευτείς τη δόλια Μανιαμούνια, κλαψ, κλαψ» (κουνιούνται και τα χείλια και το κλάμα αφού κλάψει η μαντάμ κι έχει φύγει από το πλάνο), λιγότερες υπερβολές και λιγότερο τράβηγμα είχαν. 
 
Είπαμε να το τραβάμε. Είπαμε το δώσε πόνο πουλάει, αλλά εδώ δε μιλάμε για τράβηγμα, μιλάμε ότι το τράβηξα και το ‘κανα πλεξούδες.
 
Ρε παιδιά. Πλιζ, σας εκλιπαρώ. Τι σας ζητώ? Να διαβάσετε την κατσαρίδα του Κάφκα ή να πιάσετε Καστανέντα που πρέπει να έχεις φάει τρία κιλά αχνιστά δηλητηριώδη μανιτάρια, να χεις καπνίσει το Σέιχ- Σου και να χεις πιει όλο το Βόσπορο για να καταλάβεις μια πρόταση? Ας σοβαρευτούμε λίγο. Ζούμε σε πολύ δύσκολες εποχές, με ένα κωλοσύστημα που μας έκανε τον κώλο φινιστρίνι κι έναν παπάρα για πρωθυπουργό που μας έχει πηδήξει από όλες τις τρύπες τόσο που χτύπησε εγκέφαλο.
 
Ο Τσίπρας και ο Γούντυ ο Τρυποκάρυδος τέτοιο τρύπημα. Και ένα βιβλίο τούβλο από αυτά τα ευ-πώλητα και ευ-πεπτα που πολλοί τα καταπίνουν αμάσητα και τους πέφτει βαρύ το πεπόνι κοστίζουν όσο ένα μέσο μεροκάματο το φελέκι μου γαμώ. Για πέταμα τα χετε? Το τζάκι καίει κουτσούρες που κοστίζουν λιγότερο και ζεσταίνουν περισσότερο, φορ φακς σέικ.
 
Καταλαβαίνω την πετυχημένη συνταγή της σαπουνόπερας. Καταλαβαίνω την πετυχημένη συνταγή του πόνου και της κατακαημένης Αράχωβας που δεν της έμεινε πια τίποτα άλλο να πάθει. Αλλά μη μου το καίτε το μυαλουδάκι σας άλλο. Μη μου λέτε για «το καλύτερο βιβλίο που διάβασα φέτος» το ζιγκολό της Μυκόνου και το καμένο πράμα της καλόγριας. Έλεος. Όχι από το παράθυρο θα πηδηχτώ, θα πάω να κάτσω πάνω στη μασίνα της πεθεράς μου να το ψήσω και μετά θα το φάω και θα στείλω μαιλ στο Χάνιμπαλ «ιτ μάι νταστ γιου μαδαφακα».
 
Διαβάστε κάτι άλλο. Όχι βαρύ! Ελαφρύ, που να το δένεις με σκοινάκι και να το πας βόλτα. Δεν ξέρω, βρείτε κάτι. Αλλά όταν μου λέτε τέτοια βιβλία αριστουργήματα και πίσω κάτι ελεεινά νομπελάκια μαδάνε τις τρίχες τους με τσιμπιδάκι, είναι σα να μου λέτε καλή και η Μαρία Κάλλας, αλλάααααααα! σαν το Βας Βας ο Παρασκευάς δεν είναι. Για το θεό σας.
 
Κι εσείς που με ξέρετε μην παρεξηγηθείτε γιατί αν παρεξηγηθείτε τότε δε με ξέρετε. Γιατί οι ΦΙΛΟΙ, όταν χρειάζεται (και σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται) δεν τυλίγουν την αλήθεια στο ριζόχαρτο με κορδελίτσα και το στέλνουν με ντελίβερι, αλλά σβερκώνουνε και λένε «σύνελθε ρε!» - τουλάχιστον εγώ έτσι ξέρω από το χωριό μου. Δεν είναι προσωπικό το θέμα.
 
Δηλαδή,  σίριουσλι? Σε αυτή την ιστορία όλες οι μάνες ήταν κάτι καριόλες που γεννούσαν εκτρώματα τα οποία χώναν το πουλί τους όπου να ναι κι εκείνες παρακολουθούσαν με χαρά? Βρωμιάρηδες Λαρισαίοι? Βάλε το φόρεμα να σε πάω σε ένα γάμο, ποιον, το δικό σου? Δικό μου είναι το μνι κι άμα λάχει το καίω, να ούμε? Γουάτ δε φακ? Ρε θα με τρελάνετε? Το κελάρι της ντροπής που είχε εξίσου θέμα κάτι σκατοοικογένειες ήταν φαρ γουέι πιο καλογραμμένο και η ιστορία πολύ πιο πιστευτή.
 
Πού είναι το αληθινό ακριβώς στην «Εξομολόγηση»?  Δεν πιστεύω λέξη. Ούτε σα φαντασίας δε στέκει. Πιστεύω στον Πενιγουάιζ τόσο που δεν αφήνω σιφόνι για σιφόνι ακοίταχτο κι ας κοντεύουν είκοσι χρόνια από τότε που «γνωριστήκαμε». Πιστεύω στον άρχοντα των δαχτυλιδιών, τα ξωτικά, το Τζακ Σπάροου (καλά αυτόν τον αγαπώ κιόλας) τον Σποκ, το Γιόντα, ακόμα και στο Χάρι Πότερ. Αυτή είναι η δουλειά του συγγραφέα. Να μας κάνει να πιστεύουμε.
 
Το να γράψει κάποιος ένα βιβλίο είναι ένα κατόρθωμα ειλικρινά- αλλά ΔΕΝ τον κάνει συγγραφέα. Και τα περισσότερα καινούργια βιβλία που κυκλοφορούν με τιμές που στη σημερινή Ελλάδα φτάνουν να ταϊσουν δυο και τρεις μέρες ένα σπίτι, προέρχονται από ανθρώπους που ΔΕΝ είναι συγγραφείς και κατά πάσα πιθανότητα δε θα γίνουν ποτέ.
 
Αλλά ρε κουφάλα Γουόρχολ, το «15 δεύτερα δημοσιότητας» στην Ελλάδα έχει καταντήσει ακόμα και σήμερα να είναι αυτοσκοπός των πολλών. Αυτό- αποκαλούμενοι συγγραφείς (μα ποιος σας παραμυθιάζει τόσο??) με προφίλ σε όλα τα social media, που ζητιανεύουν πελατάκια, και δώσε προσκλήσεις για καφεδάκια, για παρουσιάσεις, και φωτό με το συγγραφέα και να πάρουμε λίγη λάμψη από το συγγραφέα, κι άμα παρακολουθήσει κανείς το προφίλ τους θα δει να γράφουν ΤΙΣ πίπες όλη μέρα, οι περισσότεροι  δεν ξέρουν καν σωστή ορθογραφία και από πίσω τα κουτάβια τρέχουν και πληρώνουν ένα άχρηστο βιβλίο με λεφτά όσο ένα μέσο μεροκάματο που δεν κάνει για τίποτα παραπάνω από προσάναμμα ή φονικό όπλο, και από τα λεφτά αυτά ο αυτό-αποκαλούμενος συγγραφέας θα πάρει το τρίτο το μακρύτερο και με τα υπόλοιπα θα φουσκώνουν τα μπιροκοίλια των εκδοτών.
 
Ανησυχώ, πραγματικά. Και όσο κι αν μου είπαν κάποιοι να το πάρω στην πλάκα, αυτό έκανα αλήθεια. Αλλά από κάποιο σημείο και μετά τα πήρα στο κρανίο. Και όσο κι αν επιμένουν φίλοι στις συζητήσεις να μου λένε ότι οι άνθρωποι είναι πιεσμένοι και μπλα μπλα και θέλουν κάτι μπλα μπλα που να μην είναι Κάφκα αλλά να έχει περισσότερο πόνο από το δικό τους (σαδισμός δεν είναι αυτό? Να το κοιτάξετε), ναι, ναι, ναι, διαβάστε ό,τι θέλετε, ότι τραβάει η ψυχούλα σας, θέτε συνταγές της Αργυρούλας? Τα συστατικά της φρυγανιάς? Πώς φυτεύουν τη φακή στο κεσεδάκι? Το κηδειόχαρτο της γειτονιάς? Ό,τι θέτε.
 
Κανείς δε θα σας πει τι να διαβάζετε. Αλλά να ξέρετε τι διαβάζετε και να αναγνωρίζετε κάθε φορά πού βρίσκεστε. Να λέτε στον εαυτό σας ότι τώρα εγώ θέλω να διαβάσω κάτι ελαφρύ για να μη σκέφτομαι, κάτι σοβαρό, κάτι να κλάψω, να γελάσω, κάτι για να σιδερώσω το βουνό με τα ρούχα, κάτι τέλος πάντων.
 
Αλλά μην εξαντλείτε τη φαιά ουσία σας «συγκλονίζοντάς» τη με τέτοια βιβλία. Δηλαδή κι εγώ όταν έβλεπα το Σπορτ Μπίλυ και διάβαζα το Λοχαγό Μαρκ  «συγκλονιζόμουν» αλλά ήμουν 5 χρονών το κερατάκι μου το τράγιο. Άμα συγκλονιστώ με αυτό, τότε δε θα πρέπει να ξαναδιαβάσω τίποτα γιατί θα μου καεί το σκαλπ. Φορέβερ. Αναθεωρείστε λιγουλάκι. Λίιιιιγο. Και θα δείτε, όλα θα είναι καλύτερα μετά. Ε? Σορίτο?
 
Τελικά αυτό το σεντόνι για review βιβλίου ξεκίνησε αλλά πήγε πολύ πιο πέρα από αυτό. Δεν περιγράφω άλλο. Η κατά τα άλλα σοφή πεθερά μου λέει ότι όσο υπάρχει σκατό στο χώμα τόσο χοντραίνουν τα σκουλήκια. Τα συμπεράσματα δικά σας.
 
 

   
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi